Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Σάββατο 29 Δεκεμβρίου 2012

Αυτή η δολοφονία θα ανοίξει τον πόλεμο


  • “Έχασε τη μάχη” ο συνάδελφος Ν. Καραστογιάννης
  • Με δίωρη Στάση εργασίας απόψε στη νυχτερινή βάρδια των Ορυχείων ξεκινά τον αγώνα το Συνδικάτο μας

“Δεν είναι ατυχήματα είναι δολοφονίες
τα κέρδη αίμα απαιτούν και ανθρωποθυσίες”

Έχασε τη μάχη για τη ζωή που δίνει εδώ και δυο μέρες ο συνάδελφος Νίκος Καραστογιάννης 38 ετών! Πέθανε σήμερα στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου όπου νοσηλευόταν μετά από τον βαρύ τραυματισμό του στον εκσκαφέα Ε3 του Ορυχείου Νοτίου Πεδίου! Άλλο ένα έγκλημα της εργοδοσίας και του κράτους έρχεται να προστεθεί σ ένα μακρύ κατάλογο θανατηφόρων εργατικών “ατυχημάτων” στη ΔΕΗ και στην περιοχή μας!
  1. Πάνω από 50 νεκρούς εργαζόμενους από εργατικά “ατυχήματα”, τα τελευταία 30 χρόνια, μετράει η ΔΕΗ στην περιοχή μας!
  2. Δεκάδες συνάδελφοι ακρωτηριάστηκαν ή έμειναν ανάπηροι!!!
  3. Εκατοντάδες σοβαρά η παρολίγον θανατηφόρα ατυχήματα μετράμε κάθε χρόνο!
Πληρώνουμε το τίμημα της ανάπτυξης; Όχι!!!
Πληρώνουμε το τίμημα της μείωσης του εργατικού κόστους, της αύξησης των κερδών των βιομηχάνων, της κρατικής αδιαφορίας, της πολιτικής και συνδικαλιστικής αδράνειας!!!
Η τρόικα και η κυβέρνηση αποφάσισε ότι απαγορεύονται οι προσλήψεις παρότι υπάρχει μείωση πάνω από 100% του προσωπικού στα μέτωπα παραγωγής!!! Έτσι ακόμα και ο διαγωνισμός του 2008 που βγήκαν τα αποτελέσματά του το 2010 δεν υλοποιείται παρά τις τεράστιες ελλείψεις και την μεγαλύτερη ανεργία στη χώρα που έχει η περιοχή.
Η διοίκηση αποφάσισε να δουλέψει όλο τον εξοπλισμό με το υπάρχων προσωπικό αδιαφορώντας για τις συνέπειες και γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια νόμους, κανονισμούς και ανθρώπινο κόστος!
Όλοι αυτοί είναι ηθικοί αυτουργοί σ αυτό το έγκλημα!!!

Δεν έχουμε σκοπό να τους ανεχτούμε άλλο!!!!
Δεν έχουμε σκοπό να θρηνήσουμε άλλους νεκρούς εργάτες!
Ξεκινάμε σήμερα με μια δίωρη στάση στην αρχή της νυχτερινής βάρδιας των ορυχείων σαν αρχή σε μια σειρά πρωτοβουλιών και αγωνιστικών κινητοποιήσεων που θα πάρει το συνδικάτο μας καλώντας τους εργαζομένους σ έναν αγώνα για τη ζωή τους και τα άλλα συνδικάτα σε κοινή δράση για να μην γίνει ρουτίνα ο θάνατος ενός εργαζόμενου, ο θάνατος ενός ανθρώπου!!!

Απαιτούμε:
  1. Άμεσα προσλήψεις τακτικού εργατοτεχνικού προσωπικού που να καλύπτει όλες τις οργανικές θέσεις, όλες τις ανάγκες!
  2. Αυστηρή τήρηση όλων των νόμων, των μεταλλευτικών κανονισμών και των κανόνων ασφαλούς εργασίας!
  3. Να γίνει άμεσα τμήμα Επιθεώρησης μεταλλείων στην περιοχή
  4. Ικανοί και εκπαιδευμένοι με όλα τα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα οδηγοί στα ασθενοφόρα!!!

Ευχόμαστε συλλυπητήρια στους συγγενείς του αδικοχαμένου συνάδελφου και υποσχόμαστε ότι θα αγωνιστούμε να είναι αυτό το τελευταίο αίμα εργαζόμενου!!!!
Καλούμε όλους τους συναδέλφους να συμμετέχουν στη στάση εργασίας και σ όλους τους αγώνες που θα ακολουθήσουν στο μέλλον.

Κοζάνη 29/12/2012
Το γραφείο τύπου

Παρασκευή 28 Δεκεμβρίου 2012

Η έλλειψη προσωπικού δολοφονεί

Ακόμα ένα σοβαρό εργατικό ατύχημα προστίθεται στον μακρύ κατάλογο των κυβερνητικών -εργοδοτικών εγκλημάτων που τα τελευταία χρόνια έγιναν στην ΔΕΗ και ιδιαίτερα στην περιοχή μας! Ο συνάδελφος Νίκος Καραστογιάννης 38 ετών βρέθηκε χτυπημένος στο δάπεδο ανάμεσα από τις ερπύστριες του εκσκαφέα του Ορυχείου Νοτίου πεδίου όπου εργαζόταν ως κατευθυντής!

Κανείς δε γνωρίζει πως και που χτύπησε ο συνάδελφος αλλά αυτό που γνωρίζουμε όλοι είναι ότι δεν υπήρχε δεύτερο άτομο (εκτός από τους δυο χειριστές του εκσκαφέα που δεν έχουν οπτική επαφή με τον κατευθυντή) όπως ορίζουν οι κανονισμοί και είναι αναγκαίο να υπάρχει λόγω της φύσης της εργασίας και το τεράστιο μέγεθος του εκσκαφέα (4.000 τόνους μηχάνημα)!

Όμως η τρόικα και η κυβέρνηση με την ένοχη σιωπή της διοίκησης της ΔΕΗ και την αδράνεια του συνδικαλιστικού κινήματος αποφασίζει ότι δεν πρέπει να γίνουν προσλήψεις (παρά τις χιλιάδες συνταξιοδοτήσεις που έγιναν το τελευταίο διάστημα) κοιτώντας αριθμούς χωρίς γνώση και ευθύνη για το τι θα συμβεί στους εργαζόμενους που με υπεράνθρωπες προσπάθειες και κάτω από τραγικές εργασιακές συνθήκες πασχίζουν να κρατήσουν σε λειτουργία τα Ορυχεία και τους Ατμοηλεκτρικούς σταθμούς!

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν σκοπό να ανεχτούν άλλο:
  • Την καταστροφική μείωση του τακτικού προσωπικού!
  • Την έλλειψη στοιχειωδών μέτρων υγιεινής και ασφάλειας
  • Την ανυπαρξία ελεγκτικών μηχανισμών
Αγωνιζόμαστε και απαιτούμε:
  1. Άμεσα προσλήψεις τακτικού εργατοτεχνικού προσωπικού που να καλύπτει όλες τις οργανικές θέσεις (Είναι φανερό ότι αυτές οι εργασίες είναι απαραίτητο να γίνονται από έμπειρο και καταρτισμένο προσωπικό)
  2. Να τηρούνται όλοι οι μεταλλευτικοί κανονισμοί και οι κανόνες ασφαλούς εργασίας
  3. Να γίνει άμεσα τμήμα Επιθεώρησης μεταλλείων στην περιοχή
  4. Οι συνάδελφοι που τοποθετούνται στα ασθενοφόρα να είναι σε θέση να ανταποκριθούν άμεσα και επιτυχώς σε μια τέτοια κατάσταση και να πληρούν όλες τις προϋποθέσεις που απαιτούνται (εκπαίδευση στις απαιτήσεις τραυματιοφορέα, βεβαίωση μετά από τα τεστ δεξιοτήτων κλπ) κάτι που δε συμβαίνει στο Νότιο πεδίο και μάλιστα μόλις πριν μια βδομάδα το συνδικάτο μας το επεσήμανε σε παράσταση διαμαρτυρίας προς τη διεύθυνση του ορυχείου! 
Ευχόμαστε ο συνάδελφος να κερδίσει τη δύσκολη μάχη που δίνει για τη ζωή του και καλούμε τους εργαζόμενους να μην υποκύπτουν σε καμιά πίεση που είναι έξω από τους κανονισμούς ασφαλείας!

Κοζάνη 27/12/2012

Το γραφείο τύπου

Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου 2012

Kοινωνία στο όριο! (της Μαρίας Ασμανίδου)

«Τα τελευταία τούτα χρόνια στον τόπο αυτό ειπώθηκαν τα χειρότερα ψέματα της Ιστορίας. Ειπώθηκαν ψέματα που ντράπηκαν και τα ίδια, μια και δεν ντρέπονταν τα στόματα που τα ‘λεγαν….»
 Μ. Λουντέμης

Η Ελληνική κοινωνία ως ένα βαθμό φαίνεται πως ίσως ακόμα να αντέχει, αλλά πόσο ακόμα; Η αποτυχημένη συνταγή του πρώτου Μνημονίου(οι ίδιοι παραδέχονται το λάθος), συνεχίζει με το «μεσοπρόθεσμο» και η συνέχεια αποτυπώνεται στο τρίτο και όπως φαίνεται όχι τελευταίο μνημόνιο!
Οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων, φορολογική επιδρομή που εξοντώνει νοικοκυριά και επιχειρήσεις, ύφεση σταθερά επιδεινούμενη,  ανερχόμενη ανεργία, είναι στοιχεία που βεβαιώνουν πως ούτε το πείραμα πέτυχε, ούτε ασθενής θεραπεύτηκε!

Το μόνο βέβαιο είναι πως στην συνεχώς επιδεινούμενη οικονομία, διαλύεται και ο κοινωνικός ιστός. Ενώ η φοροδιαφυγή παραμένει ζητούμενο, η υπερφορολόγηση των ίδιων προσώπων συνεχίζει και σε συνδυασμό με την ύφεση, έχουν δημιουργήσει τραγικές καταστάσεις που δεν βοηθούν στην ανάπτυξη.

Όταν η υπερφορολόγηση ξεπερνά τα όρια, μειώνονται σταθερά μισθοί και συντάξεις, μειώνονται τα έσοδα του κράτους και όλα αυτά έχουν επιπτώσεις στα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων, μπορεί η ύφεση να ανακάμψει;

Λιτότητα-ύφεση-ανεργία είναι το τρίπτυχο που αφήνει αυτή η πολιτική των Μνημονίων και ενώ η ανεργία προ Μνημονίου ήταν 450.000, το 2013 προβλέπεται να ξεπεράσει το 1.750.000.
Η διαφορά είναι τεράστια και δείχνει την αποτυχία της εφαρμοζόμενης πολιτικής.

Άν στο μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας προσθέσουμε την ύφεση (7% το 2011), την μείωση των δημοσίων επενδύσεων, την καταβύθιση των ταμείων απο έλλειψη εσόδων, την μείωση των φορολογικών εσόδων, γενικά την «παγωνιά» στην αγορά που θα φέρει νέα λουκέτα, τότε όλα μαρτυρούν πως το αδιέξοδο οδηγεί στο χάος.

Δημιουργείται μια κοινωνία που χάνει τον έλεγχο της και οι κοινωνικές ισορροπίες υπό πίεση να δοκιμάζονται και άγνωστο αν μπορούν να κρατηθούν άλλο στην «σωστή» κατεύθυνση.

Ειδικά για τον επιχειρηματικό κλάδο, οφείλουμε να επισημάνουμε πως αν θέλαμε να το πούμε με μια λέξη, θα λέγαμε την λέξη… λουκέτο! Δεν χρειάζεται καν να το σκεφτούμε πολύ!

Πιο λυπηρό είναι, που όλα δείχνουν πως η κατάσταση αυτή θα συνεχιστεί, τα «ενοικάζεται» θα πολλαπλασιάζονται, οι απολύσεις εμπορουπαλλήλων θα συνεχίσουν και οι μειώσεις μισθών και συντάξεων θα κρατάνε τους καταναλωτές μακριά απο την αγορά!

Αυτό όμως που είναι χειρότερο όλων είναι η ανεργία και το φαινόμενο αυτό αγγίζει κυρίως τους νέους. Είναι η γενιά που φορτώθηκε αυτό το φορτίο και δεν φαίνεται να έχει καμία βοήθεια απο την επίσημη πολιτεία. Όλα τα μέτρα που εφαρμόζονται μιλάνε για μικρότερο δημόσιο, αλλά καμία προοπτική δεν φαίνεται στον ιδιωτικό τομέα. Είναι τραγικό οι νέοι να οδηγούνται σε αναγκαστικό ξενητεμό και η πολιτεία να αδιαφορεί. Τα στατιστικα στοιχεία δείχνουν πως όλο και περισσότεροι νέοι κάνουν χρήση του διαβατηρίου για νέες χώρες. Πόσοι απο αυτούς θα ξαναγυρίσουν πίσω, είναι άγνωστο. Το σίγουρο είναι πως όταν η Ελλάδα χάνει τα παιδιά της, γίνεται μια χώρα δίχως μέλλον.

Αλήθεια… υπάρχει μέλλον με 1.750.000 ανέργους, με ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων κάτω απο το όριο της φτώχειας, με την ύφεση να συνεχίζει, με την αγορά να γεμίζει «λουκέτα», τις κοινωνικές ισορροπίες να δοκιμάζονται και οι θυσίες χωρίς τέλος να δείχνουν πως όλα οδηγουν… σε νέες θυσίες;

Υπάρχει μέλλον σ΄αυτήν την χώρα όταν τα καραβάνια της μεταναστευτικής φυγής είναι γεμάτα με τα καρατομημένα όνειρα νέων ανθρώπων;

Άν θέλαμε να στείλουμε ένα μήνυμα στους θιασώτες αυτού του τόσο φαύλου συστήματος, θα τους γράφαμε ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα..
«Σας γράφουμε ένα γράμμα αποκήρυξης της εως τώρα ωραιοποιημένης τακτικής σας.
Μιας τακτικής που έχει παγιδεύσει κυρίως το μέλλον της νεολαίας, στα δίχτυα της αράχνης και έχει διαλύσει την κοινωνία. Πως στο παιχνίδι αυτό δεν χωράει άλλη ανοχή και πως είναι αδιέξοδο.
Πως η νέα γενιά ή θα γκρεμίσει τα εντός συνόρων τείχη με τις παγίδες του χθές ή θα δραπετεύσει σε άλλους τόπους.»

Όπως και να έχει όμως, η νέα γενιά, ωφείλει να «δραπετεύσει» και και να χτίσει τον δικό της κόσμο εκτός συστήματος και παγίδων.

Μαρία Κεντεποζίδου-Ασμανίδου

Τρίτη 4 Δεκεμβρίου 2012

Κοινωνική Μηχανική - Νίκος Δινόπουλος

Γράφει ο Νίκος Δινόπουλος

"Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα 
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί.
Σαν τα σκουλήκια, κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει μας πατεί.
Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!"
 
 
Κώστας Βάρναλης

Στάση πληρωμών στο εσωτερικό

Η στάση πληρωμών στο εσωτερικό της χώρας από την κυβέρνηση, το αστικό κράτος, είναι γνωστή σε όλους. Τις ληξιπρόθεσμες οφειλές και τους έχοντες λαμβάνειν τις/τους μαθαίνουμε από τα ΜΜΕ όταν οι κοινωνικές ομάδες που πλήττονται προχωρούν σε κάποιας μορφής κινητοποίηση. Κι αυτό όχι για να αναδειχτεί η ουσία του προβλήματος που είναι η εσωτερική στάση πληρωμών, αλλά για να συκοφαντηθεί η κινητοποίηση και να ενισχυθεί ο κοινωνικός αυτοματισμός ενάντια σ’ όσους κινητοποιούνται. Είναι η διαχρονική κανιβαλική πρακτική της εξουσίας, που εξειδικεύεται από ειδικούς, επιστήμονες, διανοούμενους και προβάλλεται συστηματικά από τα ΜΜΕ, με αποτέλεσμα τελικά να την αποδέχεται - στηρίζει και η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας που απαιτεί άκριτα την εξίσωση προς τα κάτω.
Έτσι και τώρα τα θύματα της αγριότητας των μνημονιακών πολιτικών απαιτούν ισότητα στην συντελούμενη κοινωνική ανθρωπιστική καταστροφή, αφού η αποτροπή – ανατροπή της απαιτεί σκληρό αγώνα και μάχη, αποφασιστικότητα, αυτοθυσία και στράτευση σε πολιτικές που δεν ικανοποιούν τις μικροαστικές αυταπάτες και ψευδαισθήσεις για δίκαιο και ανθρώπινο καπιταλισμό, κάτι που για την ώρα -αυτή η πλειοψηφία των σφαγιασμένων- δεν είναι διατεθειμένη να το πράξει.
Οπότε  θύματα εναντίον θυμάτων, να ψοφήσει το γελάδι του γείτονα και όχι κοινός ταξικός αγώνας και δράση για να αποκτήσουμε όλοι το δικό μας γελάδι. Ένας διαχρονικός κοινωνικός εμφύλιος που τον ζήσαμε και τον ζούμε όλοι καθημερινά και είναι πανταχού παρών, δίπλα μας. Συνοδεύεται δε με τη γνωστή «δολοφονική» θέση: δεν είμαι φασίστας, ρατσιστής, δεν είμαι ενάντια στο διαφορετικό, ενάντια στις απεργίες, ενάντια στους αγώνες, ενάντια σε…, αλλά...
Ένα «αλλά» που υιοθετείται ως εξαίρεση υποτίθεται, πλην όμως είναι τόσες οι εξαιρέσεις που υιοθετεί η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, που καταλήγουν να είναι συνολικά ο κανόνας. Είναι το άλλοθι που αποενοχοποιεί, συγκαλύπτει, εφησυχάζει και διευκολύνει την υιοθέτηση - ανοχή από μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας και των πιο αντιδραστικών, σκοταδιστικών πρακτικών της εξουσίας, του αστικού κράτους και του κεφαλαίου: στα άντρα της ασφάλειας να βασανίζονται προσαχθέντες, συλληφθέντες αδιακρίτως και διαχρονικά. Συγκεντρώσεις πορείες και διαμαρτυρίες να πνίγονται στα χημικά, διαδηλωτές και απεργοί να προσάγονται, να συλλαμβάνονται, να ξυλοκοπούνται άγρια, να διώκονται δικαστικά, οι απεργίες να κηρύσσονται παράνομες. Να απαιτούμαι απλήρωτοι εργαζόμενοι να συνεχίσουν να εργάζονται, να αποδεχτούν την απόλυσή τους και στη θέση τους να έρθουν άλλοι άνεργοι που με τη σειρά τους και αυτοί θα μείνουν απλήρωτοι. Απαιτούμαι παρά ταύτα αυτοί οι εργαζόμενοι να μαζεύουν τη βρώμα και τα σκουπίδια μας στο Αριστοτέλειο, παρ’ ότι η δουλεία και η καταναγκαστική εργασία υποτίθεται πως έχουν καταργηθεί.
«Συγγνώμη» που δεν τους αφήσαμε να… αφοδεύσουν!!!», αποφάνθηκε γνωστή μανδραβέλειος δημοσιογραφική πέννα της πόλης μας, δικαιολογώντας την επέμβαση των ΜΑΤ, τη σύλληψη και τη δίωξη των απλήρωτων εργολαβικών εργαζομένων στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Οι φαρμακοποιοί και γενικά οι προμηθευτές των κοινωνικών υπηρεσιών οφείλουν να συνεχίσουν να προμηθεύουν τις κοινωνικές υπηρεσίες χωρίς να πληρώνονται… Μακρύς, ατέλειωτος ο κατάλογος αν συνεχιστεί η καταγραφή…

Συνεπώς, στην καλύτερη περίπτωση ας λουφάξουμε, ας ιδιωτεύσουμε, με άλλοθι το επίσης δολοφονικό "όλοι ίδιοι είναι" γι αυτό και επιλέγουμε να είμαστε "αυτόνομοι - ανένταχτοι - ανεξάρτητοι" ή αφού δεν έχουμε άντερα, «αρετή και τόλμη» να διεκδικήσουμε το δίκιο μας, να συγκρουστούμε με τον δυνατό, ας συγκρουστούμε με τον αδύναμο και τον κατατρεγμένο. Να εκτονώσουμε την οργή μας με σύμμαχο την εξουσία, το αστικό κράτος –σίγουρη άκοπη νίκη- και γαία πυρί μειχθήτω, αφήνοντας άθικτη την αστική εξουσία, την άρχουσα αστική τάξη, το κεφάλαιο και τα κέρδη τους. Αυτό εκμεταλλεύονται και αξιοποιούν οι θρασύδειλοι υπάνθρωποι της Χρυσής Αυγής.  ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΔΗΜΑΡ έχουν μετατρέψει την κοινωνία σε ρωμαϊκή αρένα και η διψασμένη για αίμα κοινωνική πλειοψηφία απαιτεί ισότητα στη σφαγή, το θύμα οφείλει, πρέπει να υποταχθεί στο θύτη… Όσοι αντιδρούν καταγγέλλονται,  καταδικάζονται με την άθλια θεωρία των άκρων.

Μόλις τον περασμένο Δεκέμβρη, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έβαλαν στην κυβέρνηση τον «ιμιτασιόν» φασισμό του ΛΑΟΣ νομιμοποιώντας τον στην κοινωνική συνείδηση. Τώρα ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΔΗΜΑΡ με την επικουρία επιστημόνων, διανοουμένων και των ΜΜΕ, ενώ υιοθετούν και εφαρμόζουν την πολιτική ατζέντα της Χρυσής Αυγής, με υψηλές κορώνες υποκριτικά την … καταγγέλλουν. Έχουν το θράσος να υψώνουν τη σημαία του αντιφασιστικού αγώνα και να καλούν σε συστράτευση και μέτωπο ενάντια στηφασιστική απειλή... και βρίσκουν -δυστυχώς- ανταπόκριση και στον ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ.
Σ’ αυτόν τον κοινωνικό ορυμαγδό, κανένας δεν είναι φασίστας, ρατσιστής, φοβικός στη διαφορετικότητα, και όχι μόνον, αλλά δηλώνει υποκριτικά και αδυσώπητος πολέμιος…

Μόνο που οι πολέμιοι στην πόλη μας, στις συγκεντρώσεις, στις διαμαρτυρίες, στους αγώνες, στις κινητοποιήσεις δεν πλησιάζουν σε αριθμό ούτε τους 300 των Θερμοπυλών. Παντελώς απούσα και άφωνη η τοπική διανόηση και οι λαλίστατοι πολιτικοί, συνδικαλιστικοί παράγοντες που κατά τα άλλα διακρίνονται από ευαισθησίες... Αντίθετα οι εθελοντές φιλάνθρωποι και οι ΜΚΟ πληθαίνουν σαν «δηλητηριώδη μανιτάρια» (Στάθης) απομυζώντας τα κρατικά κονδύλια.
Φαίνεται να έχει ξεχαστεί πως ιστορικά ο φασισμός γεννιέται, δυναμώνει και αναπτύσσεται μόνον εφόσον το ταξικό εργατικό κίνημα έχει ηττηθεί και η κοινωνική εξαθλίωση γενικεύεται.
Κατακερματισμένες αντιδράσεις, κυρίαρχες οι συντεχνιακές λογικές

Στην πλειοψηφία τους τα συνδικάτα εξακολουθούν να είναι παθητικοί θεατές στη συντελούμενη κοινωνική – ανθρωπιστική καταστροφή. Εσωτερικός εχθρός, εντεταλμένοι της κυβερνητικής εξουσίας οι παρατάξεις της ΠΑΣΚ και της ΔΑΚΕ που τα ελέγχουν, συνεχίζουν να στηρίζουν και να προωθούν τη συντεχνιακή πολιτική –συνδικαλιστική πρακτική τους.

Οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να μένουν δέσμιοι, εγκλωβισμένοι και χειραγωγούμενοι από τους τακτικισμούς του εσωτερικού εχθρού. Αποστροφή, δίκαιη καταγγελία, αποστράτευση, αποχή, και αδράνεια είναι οι επιλογές της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζομένων.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του τύπου «Ξεμπλοκάρει» από τη Δευτέρα η καταβολή του εφάπαξ σε 40.228 δικαιούχους. […] δημοσίους υπαλλήλους, σύμφωνα με όσα ανέφερε σήμερα ο υπουργός Εργασίας Πρόνοιας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Γιάννης Βρούτσης, μετά τη σημερινή συνάντηση με τον πρόεδρο του Ταμείου Πρόνοιας Δημοσίων Υπαλλήλων (ΤΠΔΥ) Μιχαήλ Κωνσταντίνου. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΤΠΔΥ Μιχάλης Κωνσταντίνου, οι ληξιπρόθεσμες αιτήσεις, όσες δηλαδή έχουν υποβληθεί από την 1/8/2010 έως τις 31/12/2012, υπερβαίνουν τις 40 χιλιάδες, από ένα σύνολο περίπου 55 χιλιάδων αιτήσεων για απονομή των εφάπαξ που έχουν υποβληθεί συνολικά από το 2009». (ΕΘΝΟΣ 30/11).

Ανάμεσα σ’ αυτούς που έχουν λαμβάνειν, θύματα μεταξύ άλλων θυμάτων, και οι δικαιούχοι συνταξιούχοι της ΔΕΗ. Μια μικρή αναδρομή για το ζήτημα είναι άκρως αποκαλυπτική για τον κατακερματισμό και τη συντεχνιακή λογική που κυριαρχεί. Ενδεικτικά παραθέτουμε διαδικτυακές παραπομπές –από το Νοέμβριο- των παρεμβάσεων συνδικάτων των συνταξιούχων της ΔΕΗ, για όσους έχουν αντοχές να τις δουν και να τις διαβάσουν:
Και στον αντίποδα, γιατί υπάρχουν και άλλες επιλογές:
Ως πότε οι άνεργοι, η νεολαία, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι μικρομεσαίοι, οι αγρότες, η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που σφαγιάζεται θα περιμένει τον από μηχανής θεό για να τη σώσει;

Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2012

«Άγιο μίσος, δώσ' μου το χέρι σου»*


*Τάσος Λειβαδίτης - Μάχη στην άκρη της νύχτας (1952)
Γράφει ο Νίκος Δινόπουλος

Σκληρός αγώνας ζωής των εργαζομένων στους ΟΤΑ
Για δεύτερη εβδομάδα οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ δίνουν τη μάχη ενάντια στις διαθεσιμότητες – απολύσεις. Για δεύτερη εβδομάδα συνεχίζουν το σκληρό αγώνα ζωής, για την επιβίωση, τη δική τους και των οικογενειών τους.
Στις δύο αυτές εβδομάδες -στην πόλη μας- το βάρος σήκωσε ο Σύλλογος Δημοτικών Υπαλλήλων Νομού Κοζάνης. Η έλλειψη συντονισμού και κοινής δράσης συνδικάτων και εργαζομένων στις διάφορες υπηρεσίες του Δήμου, αλλά και με τους άλλους Δήμους του Νομού ήταν καταφανής σε όλη τη διάρκεια των κινητοποιήσεων. Η εντύπωση για την ένταση του αγώνα που δίνει η διάρκεια και η κατάληψη ως μορφή πάλης είναι πλασματική σε σχέση με την πραγματικότητα. Παρά τον πολυήμερο αγώνα η έντασή του κρατήθηκε -συνειδητά ή ασυνείδητα- σε χαμηλά επίπεδα. Ήταν εμφανής η απουσία άλλων μορφών πάλης, παράλληλων δράσεων και εκδηλώσεων με στόχο να ενισχυθεί ο αγώνας και να γίνει υπόθεση της εργατικής τάξης και της τοπικής κοινωνίας.
Αξίζει ειδικής αναφοράς το παράδοξο κι όμως πραγματικό γεγονός: Στη διαμαρτυρία  των εργαζομένων και αλληλέγγυων στο Κοβεντάρειο στη γενική συνέλευση της ΠΕΔ Δυτικής Μακεδονίας (23/11), η εκπρόσωπος των εργαζομένων στο δουλεμπορικό πρόγραμμα της κοινωφελούς εργασίας, που εμπλέκονται ο Δήμος και η ΜΚΟ του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ του Εργατικού Κέντρου, με μίζα 5%  για κάθε εργαζόμενο, κατήγγειλε ότι είναι απλήρωτοι για δυόμιση μήνες όλοι οι εργαζόμενοι. Η καταγγελία έγινε έχοντας δίπλα της ως … «συμπαραστάτες»(;) τους εμπλεκόμενους…
Από τη αρχή του αγώνα αλλά κυρίως στη διάρκεια της δεύτερης εβδομάδας εκδηλώθηκε η συμπαράσταση και η αλληλεγγύη φορέων και συνδικάτων με ανακοινώσεις, αλλά και την παρουσία αλληλέγγυων στον αγώνα των εργαζομένων, τόσο στην κατάληψη όσο και στις πορείες διαμαρτυρίας. Δυστυχώς όμως δεν ήταν μια μαζική μαχητική ταξική αλληλεγγύη που προέκυψε μέσα από ανοιχτά συντονισμένα καλέσματα των συνδικάτων, του Εργατικού Κέντρου, του Νομαρχιακού Τμήματος της ΑΔΕΔΥ και από πλατιές ανοιχτές διαδικασίες που θα έβαζαν σε κίνηση τους εργαζόμενους άλλων κλάδων και τομέων μέσα από συνελεύσεις και συντονισμένες εκδηλώσεις, δράσεις και διαμαρτυρίες. Σημαντική αλλά μικρή η συμμετοχή αλληλέγγυων που απέχει πολύ από την μαχητική αλληλεγγύη που έχει ανάγκη η εργατική τάξη, και αυτό δεν είναι ευθύνη μόνο των εργαζομένων στους ΟΤΑ, που απαιτούν οι συνθήκες της συγκυρίας ώστε οι εργαζόμενοι να αντιμετωπίσουν την κανιβαλική επίθεση του αδίσταχτου, πάνοπλου και πολυμήχανου μηχανισμού εξουσίας, του κεφαλαίου και των ΜΜΕ που βυσσοδομούν ενάντια σε όσους αγωνίζονται και αντιστέκονται καλλιεργώντας τον κοινωνικό αυτοματισμό.
Με τις εσωτερικές αντιφάσεις να οξύνονται, οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ βρίσκουν στήριγμα -για την ώρα- στην άρνηση των Δήμων να δώσουν καταστάσεις και στοιχεία που αφορούν τη σύνθεση των εργαζομένων, με στόχο να μην επιτευχθεί η υπαγωγή σε διαθεσιμότητα - μετάθεση ή απόλυση των εργαζομένων. Θετικό στοιχείο πλην όμως ένα άκρως επισφαλές στήριγμα στην πορεία. Η προφανής -κατά τους ειδήμονες- αντισυνταγματική και διάτρητη νομικά διαδικασία για τις διαθεσιμότητες – απολύσεις ενισχύει τις μικροαστικές αυταπάτες και ψευδαισθήσεις για μια δικαστική δικαίωση. Η χαμηλή αυτοπεποίθηση των εργαζομένων για νίκη στο δίκαιο αγώνα ζωής που δίνουν, αντικειμενικά υπονομεύει την προοπτική των αγωνιστικών κινητοποιήσεων. Η όποια χρήσιμη δικαστική στήριξη του αγώνα των εργαζομένων που διεκδικεί δυναμικά την πολιτική λύση, γίνεται καταστροφική όταν υποκαθιστά τον αγώνα των ίδιων των εργαζομένων που είναι και ο μόνος δρόμος που οδηγεί στη νίκη. Η εμπειρία του παρελθόντος για την αναποτελεσματικότητα των δικανικών - δικαστικών διεκδικήσεων βοά.
Πως φτάσαμε ως εδώ;
Το κείμενο δεν φιλοδοξεί να κάνει μια συνολική και σε βάθος ανάλυση για τις αιτίες που οδήγησαν στη μακρόχρονη βαθιά κρίση το συνδικαλιστικό κίνημα. Θα περιοριστεί σε μια σχηματική περιγραφή κάποιων σημαντικών παραμέτρων που συνέβαλλαν καίρια στη διαμόρφωση της τωρινής κατάστασης.
Η μακρόχρονη εκφυλιστική πορεία -συνολικά- του συνδικαλιστικού κινήματος, συνειδητά καθοδηγούμενη από τις ηγεσίες των παρατάξεων ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ και της, μέχρι πριν λίγα χρόνια, συμπορευόμενης Αυτόνομης Παρέμβασης, απονεύρωσε έως παράλυσης την όποια δυναμική σε συνδικάτα, Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες, ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ.
Με διαβατήριο τα πρώτα χρόνια του μαχητικού ρεφορμισμού της μεταπολίτευσης η ΠΑΣΚ εξαργύρωσε με λίγα ψίχουλα εξουσίας, τους μεγάλους ταξικούς αγώνες των εργαζομένων της περιόδου. Καλλιέργησε επίμονα και συστηματικά την άποψη πως όλα ήταν παραχωρήσεις του ΠΑΣΟΚ και από τη δεκαετία του ‘90 των κυβερνήσεων που εναλλάσσονταν στην εξουσία. Κυρίαρχοι σ’ αυτή την παράσταση των 30 χρόνων το ΠΑΣΟΚ και η ΠΑΣΚ, με άξιους συνοδοιπόρους τη ΝΔ και τη ΔΑΚΕ, το ΣΥΝ και την Αυτόνομη Παρέμβαση που παρασιτούσαν για χρόνια στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ και της ΠΑΣΚ.
Το σύστημα της 5νθήμερης 40ωρης εργασίας που επιβλήθηκε με Συλλογική Σύμβαση Εργασίας και όχι με νόμο, γενικεύτηκε με απόφαση του Αρείου Πάγου το 1983, ήταν υπονομευμένο εξ αρχής, αφού καίριες ρυθμίσεις αφέθηκαν στην τύχη των συλλογικών διαπραγματεύσεων ανάμεσα σε συνδικάτα και εργοδοσία, άρα στο συσχετισμό δύναμης. Το αποτέλεσμα ήταν με μια σειρά εγκυκλίους του Υπουργείου Εργασίας και δικαστικών αποφάσεων, το 5νθήμερο 40ωρο να γίνει σουρωτήρι.
Εξουσία και συνδικαλιστικές ηγεσίες, συστηματικά και με συνέπεια κουρέλιασαν και τις ελάχιστες ρυθμίσεις για το 5νθήμερο, το 8ωρο και το 40ωρο. Βασικό εργαλείο γι’ αυτό αποδείχτηκε στην πράξη η ύπαρξη του συμβατικού ωραρίου των 40 ωρών και του νόμιμου ωραρίου των 48 ωρών (56 ωρών για τις επιχειρήσεις 24ωρης λειτουργίας) που αφέθηκε στο διευθυντικό δικαίωμα.
Σ’ αυτό το πλαίσιο, προωθήθηκε συστηματικά ο εκμαυλισμός των συνειδήσεων με την τακτική των «επιδοματικών» αυξήσεων στο εισόδημα και τη συστηματική καταφυγή στην υπερωριακή εργασία -ουσιαστικά παράνομη- ανεξάρτητα από τις πραγματικές ανάγκες, καθώς και με την εργασία του Σαββάτου και της Κυριακής. «Διεκδικώντας» απίθανα επιδόματα και κάθε είδους παροχές που αύξαναν μεν το εισόδημα του εργαζόμενου, καθήλωναν όμως σε χαμηλά επίπεδα το βασικό μισθό, και με συναλλαγές κάτω από το τραπέζι, ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ ως «υπεύθυνοι κοινωνικοί εταίροι» υπονόμευσαν το βασικό μισθό και τις συλλογικές συμβάσεις. Με συνέπεια στην πορεία το εισόδημα των εργαζομένων που στηρίζονταν στο βασικό μισθό και στις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας να είναι κατά πολύ μικρότερο από το πραγματικό εισόδημα της «επιδοματικής τακτικής» της συνδικαλιστικής ηγεσίας, των κυβερνήσεων και της εργοδοσίας. Στην πράξη έγινε εργαλείο χειραγώγησης των εργαζομένων. Παράλληλα τα ημερήσια και εβδομαδιαία χρονικά όρια της εργασίας ξεχείλωσαν σε βάρος των εργαζομένων, τόσο που η εργασιακή ζούγκλα των μνημονιακών πολιτικών που τώρα θεσμοθετείται να μην απέχει και πολύ από την προηγούμενη άτυπη - παράνομη εργασιακή πραγματικότητα.
ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ, υπηρετώντας πιστά τα στερεότυπα της κυρίαρχης ιδεολογίας περί «κοινωνικών εταίρων», την «ιδεολογία της ανάπτυξης» και του «ανταγωνισμού» γκρέμισαν τις γέφυρες των εργαζομένων με την καλύτερη κληρονομιά του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος, τους μαχητικούς ταξικούς αγώνες και της αλληλεγγύης της εργατικής τάξης και των εργαζομένων. Το ερώτημα σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις κλάδων, τομέων, επιχειρήσεων «τι θέλεις εδώ;» ή «αφού δουλεύεις αλλού γιατί είσαι εδώ;», ήταν και είναι -δυστυχώς- αυτό που απευθύνονταν και απευθύνεται -ακόμα- στους αλληλέγγυους από πολλούς εργαζόμενους…
Οι παρατάξεις ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ λειτουργώντας σαν δούρειος ίππος, σαν εσωτερικός εχθρός στις γραμμές των εργαζομένων, με τη «συνδρομή» των κομματικών μηχανισμών εξουσίας του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ στους Δήμους και την κυβέρνηση κατάφεραν να εξουδετερώσουν κάθε άλλη ταξική φωνή και πολιτική άποψη. Συντριπτική η κυριαρχία των παρατάξεων ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ και ουσιαστικά, πρακτικά ανύπαρκτη και άφωνη η παρουσία των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, της Αυτόνομης Παρέμβασης και των μικρότερων ταξικών δυνάμεων στο συνδικαλιστικό κίνημα στην περιοχή μας. Η συστηματική καλλιέργεια των μικροαστικών αυταπατών και αντιλήψεων για «ακομμάτιστα συνδικάτα», «χωρίς παρατάξεις», «όλοι ίδιοι είναι», είχε σαν αποτέλεσμα τον αφοπλισμό των εργαζομένων και τον εκφυλισμό του μοναδικού μέσου που έχουν για να παλέψουν και να αντισταθούν: Το συνδικάτο τους.
Με αποτέλεσμα τώρα που οι εργαζόμενοι, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, βρίσκονται αντιμέτωποι με την απόλυση και την ανεργία, να διαπιστώνουν πως οι χτεσινοί «προστάτες» της εξουσίας που στήριζαν, να είναι τώρα οι δήμιοι που καταστρέφουν τις δικές τους ζωές και των οικογενειών τους και το μοναδικό τους όπλο, το συνδικάτο, να βρίσκεται στα χέρια του εσωτερικού εχθρού.
Οι ίδιες δυνάμεις, ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ, οι ίδιοι μηχανισμοί, τα ίδια πρόσωπα που στήριξαν όλα τα προηγούμενα χρόνια τις πολιτικές των εναλλασσόμενων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, πλειοδοτούν και τώρα σε αντιμνημονιακές κορώνες, χειραγωγούν τις διαθέσεις για αντίσταση και αγώνα, υπονομεύοντας στην πράξη κάθε αγωνιστική διάθεση και κινητοποίηση των εργαζομένων. Όχι μόνο δεν τολμούν να έρθουν σε ανοιχτή ρήξη με τα κόμματα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που υπηρέτησαν πιστά και τώρα οδηγούν εργαζόμενους και μικρομεσαίους αλλά και τους ίδιους στον εξανδραποδισμό, αλλά δεν τολμούν να αλλάξουν έστω την πολιτική – συνδικαλιστική τακτική τους που έφερε τα τωρινά καταστροφικά αποτελέσματα.
Τι δεν έχουμε καταλάβει ακόμα;
Με καταιγιστικούς ρυθμούς αναγγέλλονται δράσεις κατά της ανεργίας που πρωτοστατούν ΜΚΟ και αυτή του Εργατικού Κέντρου,ο Δήμος και άλλοι ψυχοπονιάρηδες υποκριτές εμπορεύονται την ανθρώπινη δυστυχία των ανέργων με μηνιαίες, δίμηνες, τρίμηνες, πεντάμηνες συμβάσεις με εξευτελιστικές αμοιβές και χωρίς δικαιώματα. Αναπαράγουν με εξευτελιστικούς όρους τις νέες πελατειακές σχέσεις και οικοδομούν την αθλιότητα της βιομηχανίας των ανέργων. Μιας βιομηχανίας που χρηματοδοτεί έμμεσα το κεφάλαιο, την εργοδοσία. Η εξαθλίωση και η δυστυχία γίνεται εμπόρευμα για το κεφάλαιο και την άρχουσα αστική τάξη. Είναι οι «δουλέμποροι που προσφέρουν«εκδούλευση» σε απελπισμένους, που προσφέρουν τη σκλαβιά ως δώρο» όπως γράφει και ο Στάθης Σταυρόπουλος.
Με την επίσημη ανεργία να βρίσκεται στο εφιαλτικό 28,5%, την πραγματική να ξεπερνάει το 50%, την απλήρωτη και μαύρη εργασία να είναι καθεστώς για τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων στην περιοχή μας, τις εξαγγελθείσες απολύσεις στους ΟΤΑ και στο δημόσιο, υπάρχει ακόμα κάποιος που δεν βλέπει πως η μικρή μακάρια τοπική μας κοινωνία οδηγείται σε μια δραματική καταστροφή;
Η αποστροφή στις εκφυλισμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που έχει οδηγήσει στην αποστράτευση των εργαζομένων από τις οργανωμένες δυνάμεις των συνδικάτων και στην αποχή δεν είναι λύση. Είναι μια αντίδραση που στην πράξη αποδεικνύεται καταστροφική για την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους και διευκολύνει το έργο της χειραγώγησης των παρατάξεων της ΠΑΣΚ και της ΔΑΚΕ. Εξίσου καταστροφικό είναι και το στερεότυπο της κυρίαρχης ιδεολογίας πως «όλοι ίδιοι είναι».
Ναι! Όλοι εργαζόμενοι είμαστε, τα ίδια συμφέροντα έχουμε, πλην όμως δεν προτείνουν και δεν στηρίζουν όλοι την ίδια λύση και τις ίδιες δυνάμεις. Ζούμε σε μια ταξικά διαιρεμένη κοινωνία, στον πιο άγριο και αδίσταχτο καπιταλισμό. Για ποια «εθνική ενότητα» και «εθνική σωτηρία» μιλάνε; Τα κέρδη τους θέλουν να διασφαλίσουν. Για την άρχουσα αστική τάξη, για το κεφάλαιο ήμασταν και ήμαστε αναλώσιμοι, αριθμοί στα στατιστικά τους αρχεία για τα κέρδη τους.
Είμαστε εμείς και αυτοί, με ασυμφιλίωτα ταξικά συμφέροντα. Στον άγριο ταξικό πόλεμο που έχει εξαπολύσει η άρχουσα αστική τάξη και το κεφάλαιο το ζήτημα είναι: ή εμείς ή αυτοί. Είτε το θέλουμε, είτε όχι, είναι η ώρα –τώρα- για συντονισμένο ενωτικό ταξικό αγώνα και κοινή δράση. Για τη δική μας ζωή, των παιδιών μας, των οικογενειών μας. Δεν μας δίνουν άλλη επιλογή.
Κανένας δεν θα σωθεί μόνος του ή μόνο αυτός, ή μόνο ένας κλάδος ή μια επιχείρηση. Είναι η ώρα για κάθε εργαζόμενο – εργαζόμενη να διαλέξει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει. Τώρα πρέπει να στηρίξουμε, να συστρατευθούμε με τις ταξικές δυνάμεις, να οργανωθούμε, να αντιδράσουμε μαχητικά και συντονισμένα. Δεν θα φύγουν μόνοι τους αν δεν τους διώξουμε εμείς.
Στο χέρι μας είναι!
Υ.Γ. Τώρα, στην πιο κρίσιμη και δύσκολη φάση του αγώνα –τυχαία;- έκαναν την εμφάνισή τους τα γνωστά στερεότυπα του κοινωνικού αυτοματισμού από τα ντόπερμαν της τοπικής ενημέρωσης:

Σάββατο 17 Νοεμβρίου 2012

Καταγγελία για τις συλλήψεις αγωνιστών στη Θεσσαλονίκη


  • Οι αγώνες δεν ποινικοποιούνται
  • Να αφεθούν αμέσως ελεύθεροι οι αγωνιστές

Τα μέλη του ΣΕΕΝ Εργατική Αλληλεγγύη και όλοι οι εργαζόμενοι στα Ορυχεία και στους Σταθμούς παραγωγής ρεύματος καταδικάζουμε τις συλλήψεις αγωνιστών που συμμετείχαν σε συγκέντρωση, ενάντια στην επίσκεψη Φούχτελ στη Θεσσαλονίκη.
Ήδη έχουν γίνει γνωστές οι συλλήψεις δύο εργαζομένων από τους ΟΤΑ και του συνδικαλιστή δασκάλου Θ. Αγαπητού, μέλους της πρωτοβουλίας πρωτοβάθμιων σωματείων Θεσσαλονίκης, ο οποίος, συνελήφθη προκλητικά μόλις τέλειωσε το μάθημα, βγαίνοντας από το σχολείο!
Η άθλια συγκυβέρνηση πιστή στο δόγμα της «μηδενικής ανοχής» και υπάκουη στις θελήσεις του Γερμανικού Προξενείου και του Φούχτελ, δε δίστασε να προχωρήσει σε συλλήψεις, μια μέρα πριν το ηρωικό Πολυτεχνείο
Δεν μας φοβίζουν, μας εξοργίζουν. Απαιτούμε να αφεθούν αμέσως ελεύθεροι οι συλληφθέντες και να αποσυρθούν όλες οι κατηγορίες εις βάρος τους.
Θα δώσουμε την απάντηση που τους αξίζει με τις παλλαϊκές μαχητικές διαδηλώσεις της 17ης Νοέμβρη, και με τη συνέχιση και κλιμάκωση των εργατικών αγώνων.


ΨΩΜΙ –ΠΑΙΔΕΙΑ –ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ! 
Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ 73;


Κοζάνη 16/11/2012

Το γραφείο Τύπου

Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2012

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

Η μαύρη και επαίσχυντη συγκυβέρνηση των ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΔΗΜΑΡ  συνεχίζοντας το αποκρουστικό έργο των προηγούμενων κυβερνήσεων (Παπανδρέου ,Παπαδήμου,) επιτέθηκε και πάλι με λύσσα στους εργαζόμενους, ψηφίζοντας το τρίτο μνημόνιο και τον προϋπολογισμό για το 2013 τα οποία προβλέπουν μεταξύ άλλων και  απολύσεις εργαζομένων και για όσους θα συνεχίζουν να εργάζονται τους υπόσχονται μισθούς πείνας και εξαθλίωσης.
 Άρχισαν από τους εργαζόμενους στην τοπική αυτοδιοίκησης πετώντας κυριολεκτικά στο δρόμο χιλιάδες ανθρώπους, και ας προσπαθούν να παραπλανήσουν τους εργαζόμενους με το να ονομάζουν τις απολύσεις εφεδρεία, διαθεσιμότητα, κινητικότητα και ότι άλλο επικοινωνιακό τρικ  τους κατέβει στο κεφάλι. Χωρίζουν τους εργαζόμενους σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, σε αορίστου χρόνου και τακτικό προσωπικό, σε ευρύτερο δημόσιο και στενό δημόσιο τομέα, ώστε ο κάθε εργαζόμενος μέσα από το αίσθημα αυτοσυντήρησης να περιμένει να έρθει η σειρά του λίγο ποιο αργά, ενώ πολύ καλά ξέρουμε ότι αργά ή γρήγορα θα έρθει σε όλους μας η σειρά που θα βρεθούμε στον δρόμο ή θα ζούμε με μισθούς επιδόματα.
Την Πέμπτη 15/11/12 οι προς απόλυση εργαζόμενοι των ΟΤΑ διαμαρτύρονταν έξω από την Δ.Ε.Θ στην Θεσσαλονίκη στην οποία συνεδρίαζαν οι αποικιοκράτες από την Ε.Ε ο γνωστός Φούχτελ κ.α. με τους εγχώριους συνεργάτες τους, χτυπήθηκαν άγρια από τις δυνάμεις καταστολής μην τυχών και πειραχτεί μια τρίχα από τους Γερμανούς επικυρίαρχους,
 Αμέσως άρχισε το γνωστό παραμύθι της καταδίκης "τέτοιων φαινομένων" από τα κόμματα της κυβέρνησης άλλα και της αντιπολίτευσης και όπως πάντα τα παπαγαλάκια των Μ.Μ.Ε ξεχνώντας ότι πρόκειται για ανθρώπους που ίδιοι τους καταδικάζουν να μην έχουν αύριο να προσφέρουν στις οικογένειες τους ούτε τα βασικά.
Επαναλαμβάνουν τα γνωστά περί ειρηνικών διαδηλώσεων και κινητοποιήσεων που τις θέλουν κάτι σαν βόλτα στον πεζόδρομο και φεστιβάλ πολιτιστικών συλλόγων.για να μπορούν οι κυβερνώντες και τα στελέχη τους δήμαρχοι, περιφερειάρχες, δημοτικοί και περιφερικοί σύμβουλοι να πατάνε σε δυο βάρκες και να κρύβουν τις δικές τους ευθύνες.
Το συνδικάτο «Εργατική Αλληλεγγύη» στηρίζει τον αγώνα των εργαζομένων στους ΟΤΑ και θα σταθεί στο πλάι τους σε όποια μορφή πάλης επιλέξουν, πιστεύουμε ο συντονισμός όλων των εργαζομένων οπού και να εργάζονται είναι αναγκαίος. και ο αγώνας τους  μας αφορά ΟΛΟΥΣ 

  Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗ ΝΙΚΗ

Κοζάνη 16/11/2012
το γραφείο τύπου