Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Τρίτη 9 Οκτωβρίου 2012

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟ ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑ

Την πέμπτη στη συγκέντρωση των εργαζομένων των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά στο υπουργείο άμυνας  το κράτος και η επαίσχυντη κυβέρνηση των τραπεζιτών ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ, Χτύπησε άγρια  τους εργαζόμενους που διεκδικούσαν τα δεδουλευμένα τους και το δικαίωμα  να ζουν με αξιοπρέπεια αυτοί και η οικογένειες τους!

Με το ποιο βάρβαρο τρόπο επιτεθήκαν στον (εχθρό λαό ) εκτός από τις δυνάμεις καταστολής οι υπουργοί, κυβερνητικοί και όχι μόνο βουλευτές και ακολούθησαν οι γνωστοί παπαραλόγοι δημοσιογράφοι.

100 εργαζόμενοι απʼ αυτούς που διαδήλωναν στο Υπουργείο Άμυνας, συνελήφθηκαν κι οδηγήθηκαν στη ΓΑΔΑ όπου κι εκεί οι προστάτες των μεγάλων αφεντικών, τα ΜΑΤ, ανέλαβαν το χτύπημα εκατοντάδων διαδηλωτών που βρέθηκαν απʼ έξω για να απαιτήσουν την άμεση απελευθέρωσή των συναδέλφων τους.

Είναι πια απολύτως φανερό ότι η επίθεση κράτους, εργοδοτών, ντόπιων και ξένων τοκογλύφων και με την χρησιμοποίηση φασιστών ως φόβητρο, απέναντι σε κάθε εργατικό δικαίωμα και διεκδίκηση κλιμακώνεται με απρόβλεπτες συνέπειες για όλους τους εργαζόμενους. Όταν η λαϊκή οργή βρίσκει αγωνιστική διέξοδο, όταν ο λαός επιδιώκει όχι απλώς να διαμαρτυρηθεί αλλά και να νικήσει, τότε κράτος και παρακράτος των φασιστών και της Χρυσής Αυγής αναλαμβάνουν τη βρώμικη δουλειά για τη βίαιη καταστολή του.

Δε θα το επιτρέψουμε! Το συνδικάτο “Εργατική Αλληλεγγύη" καλεί κάθε εργαζόμενο, άνεργο, νέο, συνταξιούχο, να πάρει την υπόθεση της υπεράσπισης της ελευθερίας και της δημοκρατίας του λαού στα χέρια του, να προστατεύσει το δικαίωμα στη διεκδίκηση και στον αγώνα, να υπερασπίσει το δικαίωμα να παλεύουμε και να νικάμε. Δηλώνουμε με κατηγορηματικό τρόπο ότι δε θα υποταχτούμε στα σχέδια της ιεράς συμμαχίας, κυβέρνησης, ΕΕ, ΔΝΤ, κεφαλαίου. Απέναντι στο σύγχρονο κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό και την κοινωνική καταστροφή που μας οδηγούν τα μνημόνια, αντιτάσσουμε ταξικούς αποφασιστικούς και μαχητικούς εργατικούς αγώνες ανατροπής.

Τα μέλη του Συνδικάτου μας και όλοι οι εργαζόμενοι στο λιγνιτικό κέντρο Δυτικής Μακεδονίας είμαστε στο πλευρό των εργαζομένων στα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, στηρίζουμε τα δίκαια  αιτήματά τους και το δικαίωμά τους να τα διεκδικούν με όποιο τρόπο αυτοί κρίνουν πιο αποτελεσματικό.

Τους πάει πολύ να μιλούν για «κατάλυση της Δημοκρατίας» αυτοί που διέλυσαν και ξεπούλησαν τη χώρα, αυτοί που έστειλαν ενάμιση εκατομμύριο εργαζόμενους στην ανεργία και την απόγνωση, αυτοί που είναι οι ηθικοί αυτουργοί χιλιάδων αυτοκτονιών!

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗ ΝΙΚΗ

 Κοζάνη 7/10/2012

Το γραφείο τύπου

Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2012

Εργατικοί αγώνες και (αστική) νομιμότητα.

Του Θέμη Τζήμα
Αγανάκτησαν οι παπαγάλοι των ΜΜΕ και η δεξιά συγκυβέρνηση από την κινητοποίηση των εργαζομένων στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Από κοντά και η Χρυσή Αυγή που δεν μπορεί να βλέπει το στρατιωτικό «άβατο» να «κηλιδώνεται» από την παρουσία εργαζομένων και αριστερών.

Αδιανόητο να «εισβάλλουν» Έλληνες εργαζόμενοι στο «Πεντάγωνο» και να διεκδικούν να πληρωθούν μετά από έξι μήνες και μετά από χρόνια πολιτικών επιλογών που απαξίωσαν την ελληνική ναυπηγοεπισκευαστική δραστηριότητα. Μπορούσαν στο κάτω- κάτω να στείλουν ένα διάβημα διαμαρτυρίας ή ένα υπόμνημα, ώστε να κερδίσει και ο υπουργός ορισμένα λεπτά, «κοινωνικά ευαίσθητης» δημοσιότητας. Εφόσον δε φέρθηκαν «λογικά» ήταν επόμενο να τους περιμένει η καταστολή και ο χυδαίος συμψηφισμός εργατικών αγώνων και ναζιστικής βίας.



Ας σταθούμε όμως πρώτα στο εξής: Τι είδους αστική νομιμότητα υφίσταται σήμερα- όπου με τον όρο αστική νομιμότητα εννοούμε τη νομιμοποίηση του καθεστώτος, βάσει των δικών του θεσμικών πυλώνων και της αποδοχής του από το λαό.

Η νομιμότητα του καθεστώτος εδράζεται από και χάρη στις αστικοδημοκρατικές, φιλελεύθερες επαναστάσεις στο σεβασμό του κοινωνικού συμβολαίου. Οι «φίλοι» μας υπερασπιστές του αστικού φιλελευθερισμού πρέπει να ανοίξουν παλιά κιτάπια για να θυμηθούν ότι στη βάση της ιδεολογίας τους δε βρίσκεται ο σεβασμός των νόμων εν γένει αλλά ο σεβασμός του κοινωνικού συμβολαίου κυβερνώντων- κυβερνωμένων και βάσει αυτού η τήρηση των νόμων.

Πρέπει να θυμηθούν ότι ήταν οι φιλελεύθεροι αστοί διανοητές που διεκήρυξαν το δικαίωμα του λαού στην επανάσταση όταν το κοινωνικό συμβόλαιο καταλύεται. Ότι το κοινωνικό συμβόλαιο δεν είναι κάτι αόριστο αλλά τυποποιείται στο ίδιο το σύνταγμα: δικαίωμα στην εργασία, στην υγεία, στην οικογένεια, οι πολλαπλές πτυχές ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας, η προστασία των προσωπικών δεδομένων, η προστασία της οικογένειας, του γάμου, της παιδικής ηλικίας, η προστασία της συνδικαλιστικής ελευθερίας, η αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου συνιστούν πτυχές ενός κοινωνικού συμβολαίου που περιγράφεται στο σύνταγμα και διαθέτει κανονιστικό, δεσμευτικό περιεχόμενο.

Είναι περιττό να περιγράψει κανείς πώς όλα αυτά τα στοιχεία του συναφθέντος κοινωνικού συμβολαίου τσαλαπατιούνται και κουρελιάζονται μαζί με άλλες συνταγματικές διαδικασίες και εγγυήσεις, στο πλαίσιο της μνημονιακής διαχείρισης της κρίσης από το παρασιτικό κατεστημένο της χώρας. Η φτώχεια, η ανεργία, η διάλυση της δημόσιας δωρεάν παιδείας και υγείας, της κοινωνικής ασφάλισης, ο εργοδοτικός αυταρχισμός δεν αποτελούν απλά επιπτώσεις της κρίσης ή λόγους για μια κάποια κοινωνική αγανάκτηση αλλά έμπρακτη υλική βία από πλευράς του κατεστημένου εις βάρος του λαού, που αναιρεί τους πυλώνες νομιμότητας του πρώτου.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνουν οι εργαζόμενοι και εν γένει ο λαός απέναντι στην αναίρεση των πυλώνων του κοινωνικού συμβολαίου; Αν ακούσουμε τα ΜΜΕ της διαπλοκής, ο λαός πρέπει να «αφοπλιστεί», να κάτσει ήσυχος στη γωνιά του και να εκτονώνεται μια στις τόσες, μέσα από μονοήμερες απεργίες. Να ψηφίζει όπως του προπαγανδίζουν τα καθεστωτικά ΜΜΕ και μετά να γκρινιάζει για τη δυστυχία του σε πρωινές εκπομπές. Ο λαός λοιπόν πρέπει να ξαναγίνει μάζα υπηκόων και να απολαύσει τα «αγαθά» της φτωχοποίησής του- άλλωστε η «φτώχεια θέλει καλοπέραση»- μέσα από την επιλεκτική υπέρ του κατεστημένου νομιμότητα.

Είναι προφανές πια ακόμα και για κάθε εύπιστο ότι το παρασιτικό κατεστημένο και οι εκπρόσωποί του βρίσκονται στην άλλη όχθη από αυτή του λαϊκού κινήματος: μάχονται για τη διασφάλιση και περαιτέρω εδραίωση των συμφερόντων του παρασιτισμού, χρησιμοποιώντας κάθε πρόσχημα και ρητορική. Το λαϊκό και εργατικό κίνημα δεν έχει κανένα λόγο να απολογείται σε αυτούς. Η κρίση άλλωστε δεν προκαλεί τεκτονικές αλλαγές μόνο στις παραγωγικές δυνάμεις και σχέσεις στη βάση αλλά και στο νομικό- θεσμικό εποικοδόμημα.

Το κίνημα, αν θέλει να υπάρξει ως ο πραγματικός πρωταγωνιστής των εξελίξεων δεν μπορεί παρά να έχει δύο βασικούς στόχους: πρώτον να εμποδίσει την υλοποίηση μιας πολιτικής διάλυσης των εισοδημάτων και των κοινωνικών δικαιωμάτων. Αυτή είναι μια πρώτη, απαραίτητη, αμυντική αντίδραση στα χτυπήματα που δέχεται. Ο δεύτερος είναι θέσει τις βάσεις για ένα εναλλακτικό μοντέλο κοινωνικής και οικονομικής ζωής στην περίοδο μετά την κρίση.

Τα δύο παραπάνω στοιχεία διαμορφώνουν το χαρακτήρα του κινήματος: το κίνημα πρέπει να εξελιχθεί σε ευρύτερα πολιτικό, με χαρακτήρα κοινωνικοαπελευθερωτικό, και σοσιαλιστικό. Δίπλα στην επιχειρησιακή ή κλαδική διεκδίκηση πρέπει να τίθεται το γενικό πολιτικό ζήτημα. Δεν είναι ασήμαντο- κάθε άλλο- το ότι οι εργαζόμενοι σε κάποιο κλάδο μένουν απλήρωτοι για μήνες. Όμως αν αυτό το δει κανείς ξεκομμένα από τις ευρύτερες πολιτικές θα οδηγηθεί σε ήττες.

Σήμερα χρειαζόμαστε ένα ενιαίο μέτωπο βάσης, με πυρήνα τα πρωτοπόρα τμήματα της εργατικής τάξης, της νεολαίας, της διανόησης, των κοινωνικά αποκλεισμένων ομάδων του πληθυσμού. Σε ένα τέτοιο μέτωπο είναι απαραίτητη η συμμετοχή και αριστερών κομματικών σχηματισμών που αντιλαμβάνονται ότι η ανταλλαγή ρητορικών χτυπημάτων στο κοινοβουλευτικό επίπεδο ή οι συνήθεις κινητοποιήσεις είναι ανεπαρκείς πια. Σχημάτων που μπορούν να εξελιχθούν πέρα από τα γραφειοκρατικά τους στερεότυπα και τις πολιτικές τους αγκυλώσεις.

Το μέτωπο για να πετύχει τους στόχους του πρέπει να γνωρίζει με ποιους συγκρούεται, γιατί και με ποιο στόχο: Σε πρώτη φάση, η σύγκρουση με τα μνημόνια είναι προφανής. Αυτός είναι ο άμεσος, αμυντικός στόχος. Τα μνημόνια ωστόσο συνιστούν ίσως τον ευκολότερο στόχο. Οι αιτίες που βρίσκονται πίσω τους έπονται ως ακόμα σημαντικότερος στόχος. Ο παρασιτισμός, η ξένη εξάρτηση, η αποδιάρθρωση του παραγωγικού ιστού, η ανεργία, η περιθωριοποίηση εκτεταμένων τμημάτων του κοινωνικού ιστού αποτελούν πτυχές των αιτιών της ελληνικής εκδοχής της κρίσης. Χωρίς σύγκρουση με αυτές τις αιτίες, τα μνημόνια θα αλλάζουν ίσως ονόματα όμως εν τέλει θα επανέρχονται.

Τίθεται όμως το ζήτημα του στρατηγικού στόχου. Πριν την κρίση η συζήτηση για τον καπιταλισμό και τη βιωσιμότητά του αφορούσε ένα μικρό κύκλο διανοητών. Σήμερα έχει τεθεί έμπρακτα επί τάπητος: ο καπιταλισμός ως μοντέλο όχι μόνο προκάλεσε την παγκόσμια κρίση, της οποίας η εξέλιξη λαμβάνει ολοένα πιο «σκοτεινή» για τους λαούς εξέλιξη- ιμπεριαλισμός, πόλεμος, φτώχεια- αλλά κυοφορεί νέες ακόμα σοβαρότερες «υπαρξιακές» κρίσεις, με κύριες την περιβαλλοντική και μαλθουσιανή.

Ο ίδιος ο υπαρξιακός χαρακτήρας της κρίσης καθιστά ακόμα πιο κυνικές τις κυρίαρχες δυνάμεις. Αν νομίζουν ορισμένοι ότι θα υπάρξει ένα νέο τραπέζι κοινωνικής συμφωνίας που θα φέρει την κατάσταση πίσω στα προ κρίσης δεδομένα πλανώνται. Η ανάγκη εναλλακτικού μοντέλου- σοσιαλιστικού κατά το γράφοντα- σε ό,τι αφορά την κοινωνικοοικονομική δόμηση, τη φύση της δημοκρατίας και τις διεθνείς σχέσεις είναι απολύτως επίκαιρη και αναγκαία.
Σε ένα πλαίσιο όπως το παραπάνω, οι εργατικοί αγώνες λαμβάνουν άλλο χαρακτήρα. Οι επετειακού τύπου απεργίες είναι σχεδόν ανούσιες. Άλλωστε ο συνδυασμός εργοδοτικής αυθαιρεσίας, μαύρης εργασίας και εκτεταμένης ανεργίας περιορίζουν τις επιπτώσεις τους. Από την άλλη μια γενική απεργία διαρκείας όταν γίνει δεν πρέπει να ηττηθεί και γι’ αυτό πρέπει να χτιστεί σταδιακά.

Οι καταλήψεις κτιρίων, οι κινηματικές διαδικασίες σε χώρους που έχουν μεγαλύτερες αντοχές, όπως για παράδειγμα στο φοιτητικό κίνημα, οι συχνές πορείες και τα συλλαλητήρια, η δημιουργία απεργιακών ταμείων, η κατάληψη εργοστασίων, με στόχο την αυτοδιαχείριση ειδικά μονάδων που εγκαταλείπονται από τους ιδιοκτήτες τους σε συνδυασμό με τη συγκρότηση σχήματος- ομπρέλας που θα ενισχύει τέτοιες προσπάθειες, ο αντιφασιστικός αγώνας συνιστούν πτυχές ενός πλέγματος αγώνων. Ενός πλέγματος που μπορεί αρχικά να μπλοκάρει την άσκηση της πολιτικής του κατεστημένου και να χτίσει τη δυνατότητα μιας ευρύτερης σύγκρουσης, μέσα από την ωρίμανση και τη ριζοσπαστικοποίηση του λαού.

Η αγωνιστικότητα και η ανάπτυξη ενός προγράμματος που θα δίνει προοπτική στο λαό να βγει όντως από την κρίση μπορεί να αντιμετωπίσει την κατάτμηση, τον κοινωνικό αυτοματισμό και τη γραφειοκρατικοποίηση στους κόλπους των συνδικάτων.

Βεβαίως θα τεθεί το ζήτημα της νομιμότητας: άλλωστε τα δικαστήριά μας φροντίζουν να κηρύσσουν παράνομες και καταχρηστικές σχεδόν όλες τις απεργίες. Οι δε κυβερνητικοί λειτουργοί και μιντιακοί παπαγάλοι θα προσπαθήσουν να διασφαλίσουν ότι τα δημόσια κτίρια θα μείνουν απρόσβλητα από «εισβολές» εργαζομένων και φοιτητών, ώστε να παραμένουν ανοιχτά σε λογής προμηθευτές και κομπραδόρους που τόσο τα έχουν «τιμήσει» με την παρουσία τους.

Το λαϊκό κίνημα οφείλει με την ωριμότητά του να ισορροπήσει σε μια λεπτή γραμμή: 
από τη μια πλευρά δεν μπορεί να αφοπλιστεί με προσχήματα περί νομιμότητας. 
Από την άλλη πρέπει πάντα οι κινήσεις του να είναι αναλογικές προς τις διεκδικήσεις του και να μην το αφήνουν έκθετο σε προβοκάτσιες, ούτε να βοηθούν στην αναπαραγωγή σχημάτων κοινωνικού αυτοματισμού. 
Σε κάθε περίπτωση είναι η ώρα του εργατικού και λαϊκού κινήματος, του μετώπου για την άλλη πολιτική. Στην ώρα αυτή της μάχης παρά τα όποια προσχήματα ο καθένας- αναγκαστικά- θα διαλέξει το στρατόπεδο που 
ανήκει.
 Πηγή:tvxs
αναδημοσίευση από:αριστερη αντεπιθεση

Πέμπτη 4 Οκτωβρίου 2012

Να μην περάσουν τα νέα μέτρα. Να ανατραπεί αυτή η πολιτική. Να διώξουμε κυβέρνηση και τρόικα!

·       Συμπαράσταση και Ταξική Αλληλεγγύη στους διωκόμενους συναδέλφους από την κατάληψη της πληροφορικής 
· Μας βρίσκει σύμφωνους η απόφαση του Δ.Σ της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ για επαναλαμβανόμενες 48ωρες σε συντονισμό με άλλες ομοσπονδίες και συνδικάτα 

Το Δ.Σ του Συνδικάτου Εργαζομένων στην Ενέργεια «Εργατική Αλληλεγγύη» εκφράζει τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη όλων των μελών του και των εργαζομένων στο Λιγνιτικό Κέντρο Δυτικής Μακεδονίας στους 11 συναδέλφους που δικάζονται σήμερα για την κατάληψη στην πληροφορική της ΔΕΗ. Οι συνάδελφοι κατηγορούνται γιατί μαζί με άλλους έκαναν κατάληψη στην πληροφορική εμποδίζοντας την έκδοση λογαριασμών με τα άδικα χαράτσια που η κυβέρνηση επέβαλε και ανέθεσε στη ΔΕΗ τον ρόλο του φοροεισπράκτορα!  Το αποτέλεσμα ήταν να χάσει η ΔΕΗ τεράστια ποσά γιατί οι εργαζόμενοι οι άνεργοι και τα οικονομικά αδύναμα στρώματα του λαού δεν πλήρωσαν μαζί με το χαράτσι και τους λογαριασμούς του ρεύματος! Οι συνάδελφοι δικαιώθηκαν στην ουσία από το ΣτΕ αλλά και από την ίδια την κυβέρνηση που αποφάσισε να αναθέσει στην εφορία την είσπραξη των χαρατσιών.


Η απόφαση της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ για απεργία διαρκείας σε οριζόντια συντονισμό με άλλες ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα και πρωτοβάθμια συνδικάτα βρίσκει σύμφωνους τα μέλη του Συνδικάτου μας και τους περισσότερους εργαζόμενους στο Λεκανοπέδιο γιατί:

  1. Είναι ο μοναδικός τρόπος να ξεπεράσουμε την τακτική της προδοτικής ηγεσίας της ΓΣΕΕ η οποία δεν έχει σκοπό να κοντραριστεί στην ουσία με την κυβέρνηση και την τρόικα γι αυτό και εξαγγέλλει πάντα μια 24ωρη τουφεκιά την ημέρα ψήφισης όλων αυτών των εξοντωτικών μέτρων!
  2. Ο οριζόντιος συντονισμός αγωνιστικών ομοσπονδιών μπορεί να δημιουργήσει έναν σοβαρό αγωνιστικό πόλο, μέσα από δημοκρατικές και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες να εμπνεύσει τους εργαζόμενους και να ανατρέψει τα μέτρα κι αυτή τη βάρβαρη αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης, της Ε.Ε και της Τρόικας!
  3. Ο αγώνας πρέπει να είναι πολύπλευρος γι αυτό συμφωνούμε με την πρόταση του προέδρου της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ Νίκου Φωτόπουλου για καταλήψεις υπουργείων και άλλων δημόσιων κτιρίων και υποδομών!
  4. Οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ πρέπει να είναι καχύποπτοι σε διασπαστικές φωνές που ακούγονται από «συνδικάτα» της περιοχής για μη συμμετοχή σους αγώνες γιατί δήθεν δεν αφοράν τα μέτρα τους εργαζόμενους στη ΔΕΗ και «θα χάσουμε τζάμπα μεροκάματα» κλπ. Αυτά όλα είναι «εκ του πονηρού» και καθοδηγούνται από κυβερνητικούς κύκλους που αντιλαμβάνονται ότι θα έρθουν σε δεινή θέση αν πετύχει ο αγωνιστικός συντονισμός δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων!

Το ΣΕΕΝ «Εργατική Αλληλεγγύη» καλεί όλους τους εργαζόμενους να πάρουν στα χέρια τους αυτούς τους αγώνες για να ανατραπεί αυτή η άθλια πολιτική, να φύγουν κυβέρνηση και τρόικα, να σταματήσουμε να πληρώνουμε το εξοντωτικό χρέος στους τοκογλύφους δανειστές, να σταματήσουμε το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, να γλυτώσει ο κόσμος της εργασίας από τη φτώχεια, την πείνα και την ανεργία!
Αυτή η πολιτική, αυτά τα μέτρα (που δεν θα είναι φυσικά και τα τελευταία) τους μόνους που δεν αγγίζουν είναι οι τραπεζίτες και οι βιομήχανοι! Η μόνη λύση για τους εργαζόμενους και το λαό είναι να μην περάσουν!!!!!!! Έχουμε όλοι και συλλογική και ατομική ευθύνη απέναντι στις οικογένειές μας, στα παιδιά μας, στη νέα γενιά, στους χιλιάδες αγωνιστές που έχυσαν το αίμα τους όλα τα προηγούμενα χρόνια, έχουμε χρέος απέναντι στην  ιστορία!!!



Όλοι στον αγώνα!
Όλοι στις απεργίες-στις διαδηλώσεις-στις καταλήψεις 




Κοζάνη 4/10/2012

Το γραφείο τύπου


    



Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2012

Eρώτηση της Ραχήλ Μακρή σχετικά με τη μείωση χρόνου εργασίας των εργαζομένων στην εξόρυξη και την επεξεργασία λιγνίτη

Τρίτη, 02 Οκτώβριος 2012


Η Βουλευτής Κοζάνης και Υπεύθυνη Τομέα Κοινοβουλευτικής Ευθύνης Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής κ. Ραχήλ Μακρή κατέθεσε ερώτηση με θέμα την. Μη υλοποίηση απόφασης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κοινωνικών Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης σχετικά με τη μείωση χρόνου εργασίας των...
εργαζομένων στην εξόρυξη και την επεξεργασία λιγνίτη >>.
Με βάση απόφαση η οποία είναι δεσμευτική για τα κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης, για την εξασφάλιση στους εργαζόμενους που απασχολούνται σε ορισμένες επικίνδυνες ή ανθυγιεινές εργασίες είτε με μείωση της διάρκειας της εργασίας είτε με συμπληρωματική άδεια με αποδοχές, το Συνδικάτο Εργαζομένων στην Ενέργεια κοινοποίησε την απόφαση στο Υπουργείο εργασίας (Α.Π 48-19/5/2008) απαιτώντας την εφαρμογή της για τους εργαζόμενους στην εξόρυξη και επεξεργασία του λιγνίτη.
Παρόλες τις δεσμεύσεις των Υπουργών των προηγούμενων κυβερνήσεων και την υπενθύμιση της εκκρεμότητας της υποχρέωσης του κράτους απέναντι στο Συμβούλιο της Ευρώπης από το Συνήγορο του Πολίτη, το Υπουργείο τηρεί σιγή ιχθύος και δεν έχει δώσει καμία απάντηση για τις προθέσεις του για την υλοποίηση ή μη της υποχρέωσης αυτής.

Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2012

Νίκος Αδαμόπουλος "Θα ματώσουμε, αλλά θα τους ανατρέψουμε''

Νίκος Αδαμόπουλος*

Ποιο είναι το μήνυμα της μεγάλης απεργίας της 26ης Σεπτέμβρη; Είναι αλήθεια ότι τα συνδικάτα και οι δυνάμεις της Αριστεράς περίμεναν λιγότερο κόσμο;
Δεν ξέρω πόσο μεγάλη ήταν η συμμετοχή σε αυτή καθαυτή την απεργία – εξάλλου ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου της δουλειάς είναι στη ανεργία, την υποαπασχόληση και την προσωρινή δουλειά. Ένα επίσης μεγάλο μέρος στον ιδιωτικό τομέα βρίσκεται σε καθεστώς στην κυριολεξία τρόμου που έχει  επιβάλει η εργοδοσία , πέρα του φόβου και της αγωνίας να κρατήσει τη δουλειά. Ακόμη και οι εργαζόμενοι στο δημόσιο και τους ΟΤΑ, τα νοσοκομεία την εκπαίδευση,  πλέον  και μια μέρα απεργίας υπολογίζετε πολύ σοβαρά απ  όλους.
Η αλήθεια είναι πως δεν φαινόταν πως θα κινηθεί τόσος κόσμος σε όλη την Ελλάδα, και όμως κινήθηκε, οι περισσότεροι με σκεπτικισμό βλέπαμε την απεργία πριν.
Παρόλα αυτά,  η μαζικότητα του κόσμου  στη διαδήλωση τη μέρα της πανεργατικής απεργίας ήταν μεγάλη,  αυτό που είδαμε στους δρόμους είναι  πως είμαστε ακόμη ζωντανοί…  Ανοίγει ένας δυναμικός νέος κύκλος αγώνων.
Κυβέρνηση, επίσημα ΜΜΕ τροϊκανοί, απειλούν το λαό ότι εάν δεν περάσουν τα μέτρα, δεν θα πάρουμε την δόση, θα φύγουμε από το ευρώ και την ΕΕ και θα καταστραφεί η χώρα. Επηρεάζει αυτή η προπαγάνδα; Βλέπουν οι εργάτες έναν άλλο δρόμο;
Όλο και πιο λίγο τον νοιάζει τον κόσμο που έχει «τσαλακωθεί» αυτά τα 2.5 χρόνια, το ευρώ και η Ε.Ε. Την καταστροφή την βιώνει μέρα τη μέρα. Κανείς δεν πιστεύει πως υπάρχει προοπτική στο «λούκι»  που μας έχουν χώσει. Αυτό που τον επηρεάζει είναι κυρίως τα αδιέξοδα της κατάστασης που ζει και το χειρότερο που βλέπει διπλά του και προσπαθεί με κάθε μέσο να το αποφύγει. Παρακαλά να σταματήσει το κακό εδώ. Άλλον δρόμο όμως βατό, ακόμη δεν τον βλέπει μπροστά του. Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη δυσκολία και αδυναμία.
Και τώρα τι; Πως μπορούν οι εργαζόμενοι να μπλοκάρουν τα μέτρα και να σταματήσουν την επίθεση;
Πρώτα από όλα να πιστέψουμε όλοι πως πρέπει και μπορούμε να τους σταματήσουμε. Δεν έχουμε άλλες επιλογές. Δεν υπάρχει λαγούμι να κρυφτούμε ούτε στη σύνταξη ούτε στο χωριό ή στα ξένα.
Να προετοιμάσουμε και να προετοιμαστούμε για έναν παλλαϊκό – πανεργατικό ξεσηκωμό, έναν πολύμορφο,  ολοκληρωτικό και παρατεταμένο αγώνα τώρα,  δίχως αναστολές.
Τα μέτρα αυτά δεν πρέπει να αφήσουμε να περάσουν. Πρέπει να τους γκρεμίσουμε μαζί με τους νόμους τους με κάθε τρόπο. Με επαναλαμβανόμενες γενικές και διακλαδικές απεργίες, καταλήψεις, διαδηλώσεις, αποκλεισμούς της Βουλής και των δημόσιων υπηρεσιών. Κάθε χώρος δουλειάς, κάθε γειτονιά, κάθε στέκι νεολαίας πρέπει να γίνει βήμα δυναμικού αγώνα. Χωρίς παρακάλια σε ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ και τον υποταγμένο συνδικαλισμό που ούτε μπορεί ούτε θέλει. Με τα ανεξάρτητα όργανα βάσης του εργατικού – λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος, τα ταξικά σωματεία, τις ενώσεις ανέργων, τις συνελεύσεις. Που πρέπει άμεσα να συντονιστούν σε ένα μαζικό, πανελλαδικό κέντρο ανυποχώρητου αγώνα.
Αυτό είναι και το γενικό  κάλεσμα που κάνουμε μια σειρά συνδικαλιστές Χρειάζεται αυτοθυσία και θυσίες, θα πρέπει να «ματώσουμε» . Με μια από τα ίδια δεν οδηγούμαστε πουθενά και αυτό το βλέπει ο καθένας και όσοι μείνουμε σε αυτό θα γίνουμε μέρος του προβλήματος.
Ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος της Αριστεράς στο συνδικαλιστικό κίνημα και ευρύτερα, αλλά και όλων των ταξικών και μαχητικών δυνάμεων;
Το μυαλό και η ψυχή, η ατμομηχανή και εμπροσθοφυλακή , αυτοί που θα δώσουν την ώθηση και θα βάλουν το στίγμα, δεν υπάρχει άλλος ρόλος για την αριστερά γενικά, αυτό όμως είναι το ζητούμενο,  όπως και μια τέτοια αριστερά και  σε τέτοιο ρόλο σήμερα.
Άλλες δυνάμεις της αριστεράς βλέπουν τα τρένα να περνούν από πάνω μας και αρκούνται στο απλώς να λένε πως εμείς τα λέγαμε και δεν μας ψηφίσατε.  Καμιά προσπάθεια ακόμη  - αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε για τους εργαζόμενους  - κοινού βηματισμού και ανατρεπτικής δράσης στο σήμερα. Έμμονες και κωλύματα.
Άλλες δυνάμεις  πάλι, κάθονται παραδίπλα στην στάση και περιμένουν το λεωφορείο της κυβέρνησης να περάσει για να κάνουν την «εύκολη»  διαδρομή της αλλαγής.
Η ολομέτωπη επίθεση της συμμορίας κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ, με όργανο την κυβέρνηση Παπανδρέου αρχικά και στη συνέχεια Παπαδήμου και Σαμαρά μετρά ήδη 2,5 χρόνια. Στο διάστημα αυτό δόθηκαν σκληροί αγώνες, αλλά τα μέτρα πέρασαν και η ζωή του κόσμου της εργασίας χειροτέρεψε δραματικά. Τι έφταιξε; Ποιοι είναι οι κύριοι λόγοι της αδυναμίας του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς και πως θα ξεπεραστούν;
Το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα τόσα χρόνια ήταν δομημένο στη διεκδίκηση του  επιμέρους, στη αύξηση με  επίδομα, την θεσμική καλυτέρευση κάποιων θεμάτων, ήταν «κοινωνικός εταίρος» όπως λένε και όλοι  ή σχεδόν όλοι, βολεύονταν με αυτό. Αυτό τελείωσε οριστικά και αμετάκλητα.
Η καπιταλιστική κρίση όμως άλλαξε τα πράγματα βίαια. Η διεκδίκηση για τα αναγκαία της ζωής  απαγορεύτηκε και μετατράπηκε σε γκρίνια και διαπραγμάτευση για την εξασφάλιση κάποιων από τα επιμέρους, χωρίς καν να μπαίνει θέμα συνολικότερης πολιτικής ανατροπής.
Να πάρουν πίσω τα μετρά αυτά  ήταν το κυρίαρχο, ενώ  τα μέτρα διαδεχόντουσαν το ένα μετά το άλλο και ξανά πάλι πάρτε πίσω τα νέα μέτρα. Και όλα αυτά με κατακερματισμένους κλαδικούς αγώνες κυρίως,  που κορυφώνονταν σε γενικές απεργίες που έκλειναν την αυλαία και ξανά από την αρχή.  Πολύ αργά μπήκε ακόμη και το ζήτημα ανατροπής της κυβέρνησης.
Κυρίως οι μικρές δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς και όχι όλες προσπάθησαν να ανοίξουν και γενικότερα ζητήματα και να βάλουν βαθύτερους  πολιτικούς στόχους διεκδίκησης στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Όπως η   διαγραφή του χρέους , η εθνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών κλάδων της οικονομίας, η ρήξη και έξοδος από την Ε.Ε. και το ευρώ,  η προάσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθερίων που τα έχουν τσαλαπατήσει  κ.α.  Αυτά είναι επίσης και μια  προϋπόθεση  για το άνοιγμα ενός άλλου δρόμου απέναντι στην οικονομική  κοινωνική εξαθλίωση που  επιβάλλονται από Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ ,  συνολικά το κεφάλαιο για να ξεπεράσουν την κρίση τους και μας τα παρουσιάζουν ως μονόδρομο και  αναγκαίο κακό.
Εάν λοιπόν ο νέος κύκλος αγώνων δεν έχει στην προμετωπίδα του και τέτοιους πολιτικούς στόχους δεν εξασφαλιστεί  η μεγίστη δυνατή ταξική ενότητα αλλά και  δράση,  με  δυναμικές μορφές όπως οι καταλήψεις , οι αποκλεισμοί και κυρίως τον ανυποχώρητο και συντονισμένο αγώνα διαρκείας μέχρι την ανατροπή τους, ίσως  βρεθούμε στο ίδιο   και  χειρότερο σημείο.
Ολοένα και περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι υπό την σκέπη των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ και γενικότερα του υποταγμένου συνδικαλισμού δεν μπορούν να δοθούν νικηφόροι αγώνες. Τι πρέπει και τι μπορεί να γίνει; Από πού να ξεκινήσουμε;
Έτσι είναι, αυτό λέει ο περισσότερος κόσμος. Όταν μας σημαδεύουν στην καρδιά δεν μπορούμε να παρακαλάμε,  χτυπάτε  μας πιο κάτω. Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ αυτό έκαναν και θα κάνουν  και τώρα..
Αυτό  δεν αντιμετωπίζεται όμως με μια απλή άρνηση, ή με ένα άλμα στο κενό. Έχουμε χάσει πολύτιμο χρόνο με αναστολές και ταλαντεύσεις που πρέπει να καλυφτεί γρήγορα και αποφασιστικά.  Το πρώτο ζήτημα λοιπόν είναι οι στόχοι  που προαναφέρω και πρέπει να τους  κάνουμε υπόθεση συνολικά της τάξης με πάμπολλους τρόπους.
Ταυτόχρονα πρέπει να παρθούν αγωνιστικές πρωτοβουλίες από τα κάτω και παράλληλα να συγκροτούμε τις δυνάμεις εκείνες που θα δώσουν την αποφασιστική μάχη την κρίσιμη στιγμή με όσο το δυνατόν ποιο μαζικούς όρους  και στο περιεχόμενο και στις μορφές. Δεν μπορούμε κάθε φορά να υποτασσόμαστε μόνο στους σχεδιασμούς και στην κίνηση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και απλά να βάζουμε την δική μας πινελιά.   Δεν είναι εύκολο αλλά αναγκαίο να γίνει. Πρέπει να πειστούμε όλοι σε αυτό.
 Να συγκροτηθεί μια ''μαγιά'΄' πρωτοπόρων αγωνιστών
Μιλάς για την ανάγκη ενός νέου, ταξικά ανασυγκροτημένου, εργατικού κινήματος. Οι σχετικές φωνές πληθαίνουν. Είδαμε και σχετικά κείμενα υπογραφών συνδικαλιστών, μια μαζική εργατική συγκέντρωση στην Καμάρα στην ΔΕΘ. Πως μπορεί να εκφραστεί αυτή η ανάγκη;
Πρώτα απ όλα οι ξεχωριστές φωνές που κατανοούμε αυτή την ανάγκη ως βασική προϋπόθεση,    πρέπει να παίρνουμε τις αναγκαίες εκείνες πρωτοβουλίες στη συγκυρία ώστε να υπερβαίνουμε τα  εμπόδια και τις δυσκολίες στο ξεδίπλωμα των αγώνων κατά αρχή. Η πρωτοβουλία στη Θεσσαλονίκη ήταν ένα βήμα. .Να προβάλουμε θαρρετά τους αναγκαίους στόχους και μορφές. Να συγκροτείται μια «μαγιά» πρωτοπόρων αγωνιστών που θα ξεχωρίζει στη μάχη, στην τόλμη , την οργάνωση, που  θα επιδιώκει να ανοίξει νέους δρόμους σε αυτή την κατεύθυνση. Δεν φτάνει να το λέμε. Ούτε και να περιμένουμε να αλλάξουν οι συσχετισμοί στα υπάρχοντα συνδικάτα για να γίνει.  
Στις απεργιακές διαδηλώσεις εντυπωσίασαν τα μπλοκ των εργαζομένων στους ΟΤΑ. Ποιοι λόγοι κινητοποιούν τους συναδέλφους σου;
Οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ έχουν δεχτεί πολλαπλά κτυπήματα από την εφαρμογή της μνημονιακής  πολίτικης  αυτά τα χρόνια , μην ξεχνάμε πως ο πρώτος μνημονιακός νομός ήταν η αντιδραστική μεταρρύθμιση, ο  Καλλικράτης στην αυτοδιοίκηση. Το ξεχαρβάλωμα στην λειτουργία των δήμων ξεκίνησε νωρίς σε μας.  Παράλληλα με την σφαγή των μισθών μας , ξεχαρβάλωσαν και τα ταμεία μας, τα διέλυσαν όλα. Ταυτόχρονα  οι δήμοι μετατράπηκαν σε θερμοκήπια κάθε είδους ελαστικής,  μαύρης, ακόμη και δουλεμπορικής σχέσης εργασίας μέσω Μ.Κ.Ο.  Οι απολύσεις είναι προ των πυλών και για το μόνιμο προσωπικό  με τις συγχωνεύσεις και καταργήσεις που σχεδιάζουν, ακόμη και ολόκληρων υπηρεσιών. Οι εκχωρήσεις  σε εργολάβους της  διαχείρισης  και αποκομιδής των απορριμμάτων και αλλού θα επιφέρουν  τελειωτικό πλήγμα..
Σε εμάς ακόμη και μέσα στο κατακαλόκαιρο δεν σταμάτησαν οι κινητοποιήσεις για την αντιμετώπιση τους ενός ή του άλλου ζητήματος από αυτά,  κατά συνέπεια, αναγκαστικά οι μηχανές ήταν αναμμένες. Πριν την πανελλαδική απεργία είχαν προηγηθεί 2 μεγάλες κινητοποιήσεις στον χώρο μας, μια τον Αύγουστο και μια στις αρχές του Σεπτεμβρίου.   
Συνδέονται όλα αυτά με την τρομερή υποβάθμιση των υπηρεσιών των δήμων προς τους δημότες;
Η σύνδεση είναι άμεση και χρειάζεται κοινό μέτωπο με τους πολίτες.  Σήμερα  κατεδαφίζονται κοινωνικές δομές, και χάνεται κάθε ίχνος κοινωνικού και δημοσίου χαρακτήρα στην λειτουργία τους.  Οι ΟΤΑ σε όλη την χώρα αυτή την στιγμή βρίσκονται ένα σκαλοπάτι πριν την κατάρρευση με δραματικές συνέπειες και στους δημότες και στους εργαζόμενους στους δήμους. Το κόστος των συνεπειών των παραπάνω θα είναι διπλό.
 Ποια αιτήματα – ποιος κοινός αγώνας πρέπει να γίνει εργαζομένων στους δήμους και δημοτών;
Αυτό που προέχει αυτή την περίοδο είναι ο κοινός αγώνας για την ανατροπή τους, να σταματήσουμε την  επέλαση της βαρβαρότητας. Οι δήμοι οικονομικά καταρρέουν, γιατί το κράτος πρέπει να πληρώνει τους τοκογλύφους δανειστές, το χρέος, τις τράπεζες  και οι υπηρεσίες διαλύονται,  παιδικοί σταθμοί κλείνουν, προσωπικό για την κάλυψη όλων των αναγκών όχι μόνο δεν προσλαβαίνεται αλλά γίνονται χιλιάδες απολύσεις συμβασιούχων. Αρμοδιότητες εκχωρούνται σε ιδιώτες , η δημοτική περιουσία εκποιείτε. Αυτά είναι η βάση σε χονδρικές γραμμές του κοινού αγώνα εργαζομένων δημοτών σε όλους τους δήμους. 
* μέλος εκτελεστικής επιτροπής ΠΟΕ ΟΤΑ, συνέντευξη στον Γ. Ελαφρό, ΠΡΙΝ 30/9/12

Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου 2012

ΤΟ ΝΕΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΤΣΟΥΝΑΜΙ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

Η ΕΡΓΑΤΙΑ ΑΠΑΝΤΑ ΜΕ ΑΠΕΡΓΙΕΣ, ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ 

Για τρίτη φορά μέσα σε τρία χρόνια επιχειρούν να κατασπαράξουν τους ήδη λεηλατημένους μισθούς μας! Τα εργασιακά μας δικαιώματα που καταχτήθηκαν με πολύχρονους αγώνες και ποτάμια αίματος της εργατικής τάξης τα καταργούν σε μια νύχτα! Οι συντάξεις γίνονται επιδόματα απόρων! Οι εξοντωτικοί φόροι, τα χαράτσια και ότι άλλο θυμούνται ολοκληρώνουν τη γενοκτονία της εργατικής οικογένειας! Ετοιμάζουν χιλιάδες απολύσεις στο δημόσιο και στις ΔΕΚΟ για να τους προσθέσουν στη στρατιά των ανέργων που ήδη αριθμεί 1.700.000!!! Δεν αφήνουν ίχνος κράτους πρόνοιας, η δωρεάν υγεία και παιδεία έγινε μαύρο ανέκδοτο. Οι συνταξιούχοι που δούλευαν και πλήρωναν εισφορές μια ζωή αναγκάζονται να αγοράζουν ακόμα και τα φάρμακα με μια σύνταξη κατάλεηλατημένη! Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας ολοκληρώνεται!

Η τρόικα του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αγαστή συνεργασία με την Τρόικα εσωτερικού, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, παρά τα προεκλογικά λεγόμενά τους άνοιξαν τον πόλεμο στους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους συνταξιούχους και στα φτωχά λαϊκά στρώματα!
Εμείς θα τους κοιτάμε αμέριμνοι να  συνεχίσουν να καταστρέφουν τη ζωή μας και το μέλλον των παιδιών μας; Θα συνεχίζουμε απλά να γκρινιάζουμε και να μην ξεκολλάμε απ τον καναπέ μας; 
Ο ρόλος της ηγεσίας της ΓΣΕΕ και των άλλων κυβερνητικών εργοδοτικών συνδικάτων είναι γνωστός σε όλους πλέον. Όμως η απεργία πρέπει να γίνει η αφορμή για την αφύπνιση και τον ξεσηκωμό των εργαζομένων και του λαού που αναστενάζει! Είναι γνωστό σε όλους ότι τα χαμηλά ποσοστά συμμετοχής στην απεργία βολεύουν και δίνουν άλλοθι στην ηγεσία της ΓΣΕΕ για να ρίξουν το βάρος πάλι στους εργαζόμενους!
Προσοχή: Απ’ αυτό το τσουνάμι δεν εξαιρείται κανένας κλάδος κανένας εργαζόμενος! Τα παπαγαλάκια που λένε ότι «εμείς εξαιρούμαστε» από τη σφαγή είναι σε συντεταγμένη υπηρεσία με κυβερνητικούς κύκλους!!!
 Σήμερα η κλιμάκωση της δράσης των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, των ανέργων, των συνταξιούχων, της νεολαίας είναι η μόνη απάντηση. Καμιά νομιμοποίηση αυτής της αυταρχικής αντιλαϊκής πολιτικής Να καταργηθούν τα μνημόνια, οι δανειακές συμβάσεις και όλοι οι αντεργατικοί νόμοι. Διεκδικούμε τη διαγραφή του χιλιοπληρωμένου χρέους σε ρήξη με την ευρωζώνη και την Ε.Ε. Να πληρώσουν οι βιομήχανοι και οι τραπεζίτες!

Όλοι στην απεργία! Όλοι στις διαδηλώσεις!

Το γραφείο τύπου του ΣΕΕΝ "Εργατική Αλληλεγγύη" 

Κοζάνη 23/9/2012

Ε΄ ΕΛΜΕ - Θ Όλοι στην πανεργατική 24ωρη απεργία Τετάρτη 26. 9

Όλοι στους δρόμους, στις συγκεντρώσεις και στις διαδηλώσεις Πανεκπαιδευτική προσυγκέντρωση - 9.30 π.μ. - Καμάρα

Καμιά συζήτηση με κυβέρνηση και εργοδότες για να
μεθοδευτεί ο σφαγιασμός των εργαζομένων. Κανένας
“κοινωνικός διάλογος”. Να μην περάσουν τα βάρβαρα
μέτρα
Η γενικευμένη επίθεση κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ ενάντια στους εργαζόμενους, στις εργατικές οικογένειες, στα λαϊκά στρώματα οξύνεται και εντείνεται. Ήδη βρισκόμαστε μπροστά στην ψήφιση του νέου ληστρικού πακέτου μέτρων που οδηγεί το λαό στη μαζική εξαθλίωση, τους εργαζόμενους στο δημόσιο σε μαζικές απολύσεις, τους  δημόσιους κοινωφελείς οργανισμούς στο ξεπούλημα,  τη χώρα στο δουλοπρεπές τρίτο μνημόνιο! Η κυβέρνηση των τριών ( ΝΔ –ΠΑΣΟΚ–ΔΗΜΑΡ)  παίρνει συνεχώς μέτρα για να εξασφαλιστεί η κερδοφορία των μονοπωλιακών ομίλων, η σωτηρία του τραπεζικού συστήματος, των δανειστών – “σωτήρων” μας και του ευρώ, ώστε να βγει το κεφάλαιο αλώβητο από την κρίση.

Σε αυτό το πλαίσιο συνεχίζουν την επίθεση στη δωρεάν παιδεία και στον εκπαιδευτικό με αιχμή την αξιολόγηση της χειραγώγησης και την προετοιμασία των απολύσεων, τον οικονομικό στραγγαλισμό και τις συγχωνεύσεις των σχολείων, το στοίβαγμα των μαθητών στα τμήματα, την εντατικοποίηση και τον εξεταστικό μαραθώνιο που ακυρώνει και κόβει το δρόμο της νεολαίας προς τη γνώση.

Δεν υπάρχει χρόνος για αναμονή. Η περίφημη επαναδιαπραγμάτευση αποδείχθηκε μια απάτη, γιατί η διαχείριση της κρίσης δεν μπορεί να γίνει σε όφελος των εργαζομένων με κυβερνήσεις που λειτουργούν σε όφελος του τραπεζικού συστήματος και των μονοπωλιακών συμφερόντων. Σήμερα η κλιμάκωση της δράσης των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, των ανέργων, των συνταξιούχων, της νεολαίας είναι η μόνη απάντηση. Καμιά νομιμοποίηση αυτής της αυταρχικής αντιλαϊκής πολιτικής. Καμιά συζήτηση με κυβέρνηση και εργοδότες για να μεθοδευτεί ο σφαγιασμός των εργαζομένων. Κανένας “κοινωνικός διάλογος”. Να μην περάσουν τα βάρβαρα μέτρα. Να καταργηθούν τα μνημόνια, οι δανειακές συμβάσεις και όλοι οι αντεργατικοί νόμοι. Διεκδικούμε τη διαγραφή του χιλιοπληρωμένου χρέους σε ρήξη με την ευρωζώνη και την Ε.Ε. Να πληρώσει το μεγάλο κεφάλαιο και τα μονοπώλια.

Σήμερα, είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίο να συγκροτηθεί ένα πολύμορφο, μαχητικό σχέδιο δράσης των εργαζομένων σε κάθε χώρο, με βάθος και προοπτική, γύρω από το οποίο θα συνενωθούν δυνάμεις σε ένα πανεργατικό – παλλαϊκό κοινωνικοπολιτικό ρεύμα σύγκρουσης και ανατροπής των πολιτικών της κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ.

Ένα πρώτο αποφασιστικό βήμα αυτού του σχεδίου είναι η επιτυχία της κήρυξης της 24ωρης  ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ στις 26 Σεπτέμβρη για να μην περάσουν τα σφαγιαστικά μέτρα. Καλούμε τους συλλόγους διδασκόντων και τους εκπαιδευτικούς να συγκροτήσουν παντού επιτροπές αγώνα και να συμβάλλουμε από κοινού στη μαζική υποστήριξη της απεργίας και τη συμμετοχή στις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις. Συγκροτούμε επιτροπή αγώνα της ΕΛΜΕ που θα συμβάλλει με ενημερώσεις, διακίνηση απεργιακού υλικού, κ.α. στην επιτυχία της απεργίας. Καλούμε τους συναδέλφους μαζικά να συμμετέχουν την Τετάρτη 26. 9. στις διαδηλώσεις και στην προσυγκέντρωση των εκπαιδευτικών σωματείων και άλλων πρωτοβάθμιων σωματείων στην Καμάρα, στις 9.30 π.μ. Καλούμε ταυτόχρονα όλα τα σωματεία να συμβάλλουν για την οργάνωση ενιαίας πορείας όλων των εργαζόμενων.

Καλούμε τους συναδέλφους σε νέα Γ. Σ. την  Πέμπτης 27.9., στις 7.30, στο 1ο Γ Σταυρούπολης με θέμα : εκτιμήσεις για απεργία και  εξελίξεις, για να αποφασίσουμε ένα πολύμορφο αποφασιστικό αγώνα για τις  επόμενες μέρες, ο οποίος θα περιλαμβάνει  απεργίες, καταλήψεις δημόσιων χώρων, Διευθύνσεων και σχολείων, συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις για όλο το διάστημα που θα συζητούνται και θα ψηφίζονται τα μέτρα στη βουλή.  Καλούμε τις ομοσπονδίες μας να προχωρήσουν σε αγωνιστικό συντονισμό με όλα  τα σωματεία. 
                                                  
 Δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση τους!
                                Μόνο με τη δύναμη του οργανωμένου λαού και του κινήματος,
                             με τη δύναμη του μαχητικού και αποφασιστικού αγώνα διαρκείας
                   για την ανατροπή της πολιτικής κυβέρνησης –ΕΕ–ΔΝΤ μπορούμε να νικήσουμε!
                                    Με αποφασιστικό πρώτο βήμα τη συμμετοχή στην απεργία
                                                                                                
Απόφαση της Γενικής Συνέλευσης
20.9.2012