Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Πολυτεχνείο, 17 Νοέμβρη 2014… Πάντα θα ξημερώνει*



Γράφει ο Νίκος Δινόπουλος
Στις επετειακές εκδηλώσεις για τα 41 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, οι πανεπιστημιακές σχολές βρέθηκαν σε ασφυκτικό αστυνομικό κλοιό από τα έμμισθα τάγματα εφόδου του αστικού κράτους, ΜΑΤ-ΔΕΛΤΑ-ΔΙΑΣ. Άγριες, βάρβαρες και συνάμα αποκαλυπτικές για τη φύση και το ρόλο του αστικού κράτους οι εικόνες της βίας και της καταστολής ενάντια σε όσους συμμετείχαν. Ισχυρά και προφανή τα μηνύματα της αστικής τάξης, του κράτους «του νόμου και της τάξης», αποκαλύπτουν γιατί το πανεπιστημιακό άσυλο ήταν εμπόδιο στα σχέδια του αστικού μπλοκ εξουσίας… 

Ο πρύτανης των ΜΑΤ Φορτσάκης,  πρωταγωνιστεί στη νέα φάση διάλυσης του δημόσιου χαρακτήρα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και οικοδόμησης του νέου αντιδραστικού της χαρακτήρα. Φοιτητές και φοιτήτριες της Νομικής -που προσπάθησαν να προσεγγίσουν το αποκλεισμένο από τα ΜΑΤ Πανεπιστήμιο- δέχονται τρομοκρατική επίθεση από τα ΜΑΤ -που βρίζουν  χυδαία τους συγκεντρωμένους και τους νεκρούς του πολυτεχνείου- και ξυλοκοπούνται άγρια. Δύο φοιτητές τραυματίστηκαν από τα ΜΑΤ και διακομίστηκαν στο νοσοκομείο.


Την ίδια μέρα, λίγο αργότερα, οι διαδηλωτές νεολαίοι, φοιτητές και φοιτήτριες, δέχονται την βάρβαρη επίθεση των ΜΑΤ έξω από το Πολυτεχνείο. Γράφει στην εφημερίδα των συντακτών ο Τάσος Κωστόπουλος:

«Ήταν ένα θέαμα άγριο και συνάμα πρωτόγνωρο: χωρίς να πέσει ούτε πέτρα, δίχως να έχει προηγηθεί η παραμικρή αψιμαχία, η Στουρνάρη γέμισε ξαφνικά με τα ποδοπατημένα κορμιά εκατοντάδων άοπλων νέων παιδιών, που από τη μια στιγμή στην άλλη μετατράπηκαν σε πεδίο εκτόνωσης για δεκάδες άνδρες των ΜΑΤ.

Ορμώντας ξαφνικά απ’ όλες τις παρόδους, με τη μυριόστομη ιαχή «γαμήστε τους! γαμήστε τους!», οι τελευταίοι οφθαλμοφανώς το γλεντούσαν: επί ένα τέταρτο της ώρας χτυπούσαν ανελέητα τους πεσμένους φοιτητές, τους ποδοπατούσαν, τους ψέκαζαν κατάμουτρα με τις φυσούνες, εκτόξευαν μέσα στον κόσμο χειροβομβίδες «κρότου-λάμψης», σταματώντας κάποιες στιγμές, μόνο και μόνο για να εκφράσουν με βρισιές τον ενθουσιασμό τους γι’ αυτό το μονόπλευρο ξεσάλωμα».

Και ανήμερα της επετείου της 17ης του Νοέμβρη: «Βίντεο με αστυνομικούς της ομάδας ΔΕΛΤΑ μαζί με τα ΜΑΤ να τραμπουκίζουν στην περιοχή των Εξαρχείων την ώρα της πορείας του Πολυτεχνείου […]. Η Chloe Kritharas κατέγραψε στο φακό τις κινήσεις των αστυνομικών αρχών που παρελαύνουν με τα γκλομπ στα στενά των Εξαρχείων σαν άλλοι κατακτηκές. […]. Η εικόνα είναι γελοία και τρομοκρατική ταυτόχρονα. Οι αστυνομικές αρχές δημιουργούν αλυσίδες για να περάσουν άλλες αστυνομικές δυνάμεις και εκείνες με τη σειρά τους κατακλύζουν τα Εξάρχεια. Κόσμος που βρισκόταν εκεί υποστηρίζει ότι τα ΜΑΤ γελούσαν μεταξύ τους μη πιστεύοντας ούτε οι ίδιοι πόσοι πολλοί αλλά και πόσο αχρείαστοι είναι» (thepressproject.gr).

Ο βίος και η πολιτεία των ταγμάτων εφόδου του αστικού κράτους ΜΑΤ-ΔΕΛΤΑ-ΔΙΑΣ -που τους επιστρέφει τις μνημονιακές μισθολογικές περικοπές- μαρτυράει πως οι δυνάμεις καταστολής δεν χρειάζονται ούτε πρόκληση, ούτε αιτία για να δράσουν, γι αυτό και είναι άνευ λόγου και ουσίας οι αναφορές για «αναίτιες» και «χωρίς αφορμές» βιαιότητες. Είναι προφανές: είχαν κυβερνητική εντολή να χτυπήσουν. Γι αυτό και ο Μάνος Χατζιδάκις είπε κάποτε:

«Η αστυνομία έφτασε να εκπροσωπεί ό,τι χολεριασμένο και άρρωστο κρύβει μέσα του ο άνθρωπος - για να προστατέψει μ’ έναν ακάθαρτο μανδύα τις έννοιες έθνος, πατρίδα, σπίτι, εκκλησία, κράτος και οικογένεια. Έννοιες ιερές, που έγιναν πανάθλιες απ’ όσους ανέλαβαν με αυθαιρεσία ανάξια να τις φρουρήσουν».

Αναρωτιέται και απαντάει ο Νίκος Μπογιόπουλος: «Τι είναι το Πολυτεχνείο; Σίγουρα δεν είναι για όλους το ίδιο...

Από τη μια μεριά υπάρχουν αυτοί που εμφανίζονται να το «τιμούν». Που το αξιοποίησαν σαν ένα πολύ καλό «διαβατήριο», το οποίο, αν και ληγμένο, το επιδεικνύουν χρόνια τώρα για να ανανεώνουν τη σκοροφαγωμένη καρτέλα με τα αγωνιστικά τους «ένσημα». Θεωρούν ότι έτσι αντιπαρέρχονται το παρόν τους, προτάσσοντας το παρελθόν τους αφού πρώτα το «έφτυσαν».. 

Είναι οι ίδιοι που κατά καιρούς πρωτοστάτησαν στη φιλολογία περί «απομυθοποίησης» του Πολυτεχνείου. Που επιχείρησαν να εξαγνίσουν το δικό τους «βόλεμα» με τις θεωρίες για «τη γενιά που κουράστηκε», με τα κηρύγματα για το «πάλιωμα» των συνθημάτων του Πολυτεχνείου».
***
Κοζάνη – μακάρια πόλη. Πλανητική εξέγερση να γίνει, εδώ θα φκιάνουμε γιαπράκια;

Παρά τα δραματικά γεγονότα των ημερών, μόνο μια χούφτα συγκεντρωμένων ανήμερα της επετείου τίμησαν «με συγκέντρωση και πορεία στους κεντρικούς δρόμους της Κοζάνης την 41η επέτειο του Πολυτεχνείου το ΠΑΜΕ Κοζάνης. Η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε στο τέρμα του κεντρικού πεζόδρομου της οδού Ειρήνης παρουσία των μελών των δυνάμεων του ΠΑΜΕ αλλά για πρώτη φορά με τη συμμετοχή του Συλλόγου Φοιτητών του Τμήματος Μηχανικών Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας». Ήμασταν κι άλλοι εκεί που δεν είμαστε μέλη του ΠΑΜΕ, αλλά αυτό δεν συμβαδίζει με τα κλασικά στερεότυπα απομόνωσης του ΠΑΜΕ...  Αυτό, τίποτα άλλο…

Α… και το «διήμερο αφιέρωμα του Φιλοπρόοδου Συλλόγου, σε συνδιοργάνωση με την ΕΛΜΕ Κοζάνης και το Νομαρχιακό Τμήμα της ΑΔΕΔΥ. Την Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2014 και ώρα 9:00 μ.μ.  προβολή του ενδιαφέροντος ντοκιμαντέρ με τίτλο «Η αληθινή ιστορία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου», του γνωστού δημοσιογράφου Στέλιου Κούλογλου, με ελεύθερη είσοδο. Τη Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2014 και ώρα 9:00 μ.μ. στο Στέκι του Συλλόγου, ανήμερα της επετείου, μουσικό αφιέρωμα που έχει τίτλο «Τραγούδια να θυμίζουν...», η είσοδος για μαθητές, σπουδαστές και άνεργους είναι στα 5 ευρώ με το ποτό» με ευγενείς χορηγούς από την «υγιή επιχειρηματικότητα».

«Δεν ήταν η ανατροπή της χούντας το μόνο αίτημα της εξέγερσης. Ταυτόχρονα και ουσιαστικά, ο στόχος ήταν η ανατροπή ενός συστήματος που καταφεύγει στις χούντες, με στρατιωτικό ή άλλο ένδυμα. Ούτε ήταν το όνειρο των εξεγερμένων η αποκατάσταση μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας του τύπου της μεταπολίτευσης, η οποία οδηγεί σε αυταρχισμούς, κρίσεις, αντιδημοκρατικές υποτροπές», έγραψε ο Θανάσης Σκαμνάκης στην εφημερίδα ΠΡΙΝ στις 18 Νοέμβρη του 2012. Πλην όμως σε μια εποχή που κυριαρχεί ο «ορθός πολιτικός λόγος» και η συντριπτική κοινωνική πλειοψηφία «δεν ασχολείται με την πολιτική», λέει «όχι στα κόμματα», «όχι στα συνδικάτα», «όχι στις παρατάξεις», «όχι σε όλα», «όλοι ίδιοι είναι», δεν έχουν θέση ο αντιδικτατορικός αγώνας και τα αιτήματα του πολυτεχνείου για ψωμί - παιδεία και ελευθερία. Σ’ αυτή την κοινωνική πλειοψηφία για μια ακόμα φορά: Δεν νοείται, δεν υπάρχει αστική δημοκρατία χωρίς αστικοδημοκρατικές πολιτικές, συνδικαλιστικές, κοινωνικές ελευθερίες, κόμματα, συνδικάτα και συλλογικότητες... Δόθηκαν σκληροί και αιματηροί ταξικοί αγώνες για να κατακτηθούν...

Στις μέρες μας «ο φόρος τιμής σ’ αυτούς που έπεσαν στον αγώνα, σ’ αυτούς που συμμετείχαν στην εξέγερση, σ’ αυτούς που σήμερα αποκαλούμε η «γενιά της Νομικής και του Πολυτεχνείου» χωρίς αναφορές σε πολιτικές και ιδεολογικές στρατεύσεις, αφού η κυρίαρχη αντίληψη  για την ιδιώτευση και τον ατομισμό αυτό επιτάσσει, σε συνδυασμό με την ιδεολογική χρήση της ιστορίας της εξέγερσης από τους νικητές και τη συστηματική προσπάθεια να ξεριζώσουν «την καρδιά και την ψυχή» της, δε φτάνει
.

Τι νόημα έχει λοιπόν, 41 χρόνια μετά, η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου;
Η απάντηση βρίσκεται στη στάση ζωής, και στη θέση που θα επιλέξει ο καθένας από μας:

Ή με την κυρίαρχη αντίληψη των υποταγμένων που περιφρονεί «τους νέους με τα πρησμένα πόδια και τους αποκαλεί αλήτες», παραφράζοντας το στίχο του ποιητή, ή με τους άγνωστους μαχητές της «γενιάς της Νομικής και του Πολυτεχνείου».

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ»

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Ή τα τοκοχρεολύσια και τα κέρδη τους
ή το ΨΩΜΙ, η ΠΑΙΔΕΙΑ και η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του λαού
Στίχοι - Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Αν έχεις δόντι του φονιά
και γούστα ματωμένα
Αν μαύρισες τον ουρανό
Και θες να φας κι εμένα
Μέσα στην καταιγίδα

Θα γίνω αγκάθι στο λαιμό σου
Σκόνη μες το μάτι
Μέσα στ αυτί σου ψίθυρος
και σύγκρυο στη πλάτη
Στη σιγουριά σου ακίδα

Πάντα θα ξημερώνει

[...] 

πηγή:e-KOZANH

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου